*beeuuup* !

Ken je dat gevoel?

Dat *potvernondedekke-tedjutedju-gnnnnnn!*-gevoel?

 

In alle eerlijkheid

ik flap er dan nog heel wat andere dingen ook uit

maar laten we die niet opschrijven of in detail bespreken.

 

Bon.

DAT gevoel dus.

 

Dat had ik toen ik mijn spikplinternieuwe spuitmondjes uit hun badje haalde.

En ze er dus zo uitzagen.

 

Ik zie jullie denken:

hoe doet ge dat nu?!

 

Awel ja.

Je gaat aan de slag met icing

je dropt de spuitmondjes na al dat harde labeur in een potteke met water

om ze wat te laten weken zodat je ze seffes* schoon kan proper krijgen.

 

En dan vergeet ge ze.

Voor enkele dagen.

Of misschien een week.

 

Als uwe frank dan valt.

Dan hebt ge zo'n moment.

 

Zo'n moment dat we niet nader gaan bespreken.

 

En weet ge wat?

Kijk eens wat dichter...

 

 

Ik heb er dus de pest aan om die spuitmondjes uit dat zaksken te duwen

waar dikwijls toch nog een tits icing in zit.

Heel uw handen onder dat gekleurde spul.

Dus ik knip meestal zo'n tootke er af,

net boven het spuitmondje.

 

Je ziet het.

Soms ook net in het spuitmondje.

 

Again

zo'n moment.

 

Tja...

haast en spoed

bla bla.

 

Trek daar dus uw lessen uit:

*wees niet lui

*maak die krengen direct proper

*laat geen spuitmondjes badderen

*wees niet lui -hoezo...val ik in herhaling?-

*als ge al uwe tijd in koekjes decoreren kunt steken,

dan moet ge nadien ook maar 10 minuten extra uittrekken voor de boel proper te maken

 

Een dikke *beeeeup* dus.

Tot zover de blunders van tante bumblebee.

 

Ofnee wacht,

ik heb er zo nog wel watte.

Maar laten we die bewaren voor een volgende keer.

Straks denkte gullie* dat ik helemaal niks nog deftig kan.

 

*seffes: sebiet, euhm... straks/direct... zoietske.

*gullie: hoort bij zellie, wellie, ullie en dan dus gullie.

Dus: zij, wij, jullie en nog een plattere versie van jullie.

 

Wat een leutig taaltje hebben wij toch.

 

Euhm.

Een leuk dus.

Maar dat dekt de lading niet.

 

 

 

Een blinkie-blinkie gsm !

Ik hou van blinkie-blinkie.
Het fleurt je dag op
je gaat er helemaal vrolijk van worden
en als je iets kan laten glitteren
waarom zou je het dan niet doen?

Dus.
Ik glitterde mijn gsm.

Correctie.
Ik glitterde de gsm van bumblebee-vriendje.
Die hij al had vervangen door een ander fancy exemplaar.
Welteverstaan.

Wat hebt ge nodig om dat zelf te doen?

Een saaie gsm,
en nagellakremover
wat wattenstaafjes
een vol potje nagellak, met glittertjes natuurlijk
fimo-lak
en lots en lots of plakband.
 

 

Eerst...
ga je heel het spul ontvetten,
voor en achterkant,
elk klein detailtje.
En ga er maar dubbel over,
want een gsm... da's niets anders dan jakkie en bakkie
en nog meer van dat vies.

Dan haalt ge de plakband boven,
gewoon plain old plakband.
En dan plak je over alles dat niet mag glitteren.

Zoals het oogje van de camera,
maar ook gans het scherm
de zijkantjes,
noem maar op.

Ik begon met mijn voorkant.
Mijn schermpje heeft van die leuke hoekjes en afgeronde kantjes
dus ik spendeerde veel tijd in het afplakken daarvan.

En dan...
kan je beginnen lakken.

Zo simpel is het.
Een laagje...
en nog een laagje.

En goed wachten tot alles droog is tussendoor.

Ik hield het bij een 4-tal laagjes.
Toen was het glitter genoeg naar mijn goesting.
Mijn nagellak gaf niet zo veel dekking
dus ik kreeg geen strepeneffect,
maar ik moest er wel meer overgaan.
 

Voila,

dacht ik.

 

Dat was het.

Zo leuk !!

 

Neeeheee... zei mijn vriendje.

'Waarom doet ge den achterkant nu ook niet?'
met zo een wijsneuzerig stemmetje

'Toch tof?'
voegde hij er nog aan toe, met een gemeen lachje.

 

Eh...
Een snelle blik op mijn potteke nagellak
dat dus niet volvol was vanaf de start
gaf me een klein ambetant gevoel.
Geraak ik hiermee nog rond?
Of niette?
Of welle?
Och.
Doe eens zot,
is't niet goed, dan vliegt het er terug af.
Met 1001 wattekes en een portie remover.
 

Oke dan.
Mét klein stemmetje.

 

Zelfde principe.

Ontvetten.

Lakken.

En niet freaken omdat je halverwege even denkt dat het helemaal niet in orde gaat komen.

 

Het had heeeeeel wat laagjes nodig tegen de tijd dat ik content was.

 



Om af te werken,

prikte ik de gaatjes open,

bij mij zaten er gaatjes in...

ik weet niet of dat altijd zo is.

Zo'n kenner ben ik niet.

 

Prik ze van buiten naar binnen open,

dan krijg je geen viezig prulletje aan de buitenkant,

maar dan zit dat lekker binnen.

 

Ik hield dat wel een beetje bij.

Twee laagjes,

*prik er door*

nog twee laagjes

*prik er door*

 

Omdat nagellak maar nagellak is

en ik daar niet zo veel vertrouwen in had

haalde ik mijn fimo-lak boven.

 

Je weet wel

om fimo spulletjes te lakken.

 

Twee laagjes er op.

Twee rappe laagjes,

want dat spul is vloeibaar en rap te verdelen.
(lees: ik heb nog steeds een glossy laagje over half mijn rechterhand)

 

En dan veel geduld hebben.

Zodat alles schoon kon uitharden en opdrogen.

 

Het enige waar ik een beetje schrik voor had...

stel nu dat ik de plakband er af haal...

en ik ineens ook alles kan mee afpellen?

Ik denk dat ik dan in een hysterische bui schiet...

 

Gelukkig voor bumblebee-vriendje

die rap toch even snel naar het wc moest op dat cruciale moment

kwam het er eigelijk gewoon schoontjes af.

 

Zonder morren of porren.

 





Dus maakte ik van mijn -ahum... die van vriendje dus- saaie gsm
een blinkieblinkie exemplaar !
 

Veeeeeel beter,

toch?

 

Het stonk nog een dag of 2-3 naar fimo lak, en nagellak.

Wat ervoor zorgde dat ik één nachtje niet kon slapen

omdat de gsm in kwestie naast mij slaapt wegens gedwongen en minder gedwongen redenen.
En ook omdat ik lichtelijk freaky doe als ik mijn gsm niet bij de hand heb, binnen straal van 7.25m.
Misschien ook omdat ik zonder niet opsta om 7u 's morgen.
Alle bon.
Om vele redenen dus.

 

Maar we zijn ondertussen enkele maandjes verder

en nog steeds blinkt ie mooi

hangt alles er nog prachtig aan

stinkt ie niet meer

en zorgt ie dat ik elke keer 'oooooh wat is het toch mooohoooi' denk als ik het zie.

 

Missie geslaagd!

Voor herhaling vatbaar,
bij vriendjes-volgende-oude-gsm?
In't roze dan.
De nagellak staat al klaar.

Zomaar.
Per ongeluk.

*pumpidum*

 

Bakles ! Deel 16

We lopen grondig achter met de lessen,

maar kom, zo in het midden van de lente een typische winterles bloggen,

waarom ook niet.

 

Ik ben nu eenmaal een raar geval voor iets, toch?

 

In les 16 maakten we Sachertorte.

Ik had er al veel over horen broebelen,

maar zelf nog nooit uit mijn mouwen geschud.

 

Het was een les die helemaal anders was dan andere lessen.

Het sneeuwde.

Als in:

schuivende auto's

ploerende mensen

slip en sledder overal.

 

Wat wil zeggen dat dan de helft van de studenten er niet waren.

Omdat ze niet konden

niet durfden

of niet wilden.

 

Gezellig zo

een klein klasje.

 

Die 'van de sjokolat' kwamen ons gezelschap houden,

want ook bij hen ontbrak meer dan de helft.

 

Ik moet jullie niet vertellen hoe hard ik niet bezig was met mijn taart zeker?

Als ze voor mijn neus pralines staan te maken,

dan doet die taart mij niet veel meer.

 

Ik denk dat die mannen content waren als ik eens 2 minuten mijn kwebbel dicht hield.

Ben er wel wijzer van geworden.

Er schoot zelfs ineens een gedachte in mij op:

'verdorie...ik zit in de verkeerde les te knoeien !'

 

Ik weet dus wat ik over een jaartje of twee met mijn vrije dinsdagavond aan moet.

 

Bon.

 

Over naar de taart.

We ploeterde ons een weg door een jakkie-beslagje,

pleurde dat in nog jakkie'ere (is dat een woord?) bakvormen...

 

i'm telling you... je mag geen viesneus zijn als je bakker bent,

die bietenkwieten kuisen zo eens op het jaar hun vormen uit.

Met wat chance.

Bweuhk !

 

... om het dan in de oven te zwieren.

 

 

 

Dan werd er wat gezwatst met de abricozenconfituur...

 

die er vreselijk wansmakelijk uitziet

en nadien dus afstrijkgelei bleek te zijn...

't is van't zelfde spul

maar gewoon een verkeerde emmer genomen.

Wat was dat nu weer: 'jaja, da's de juiste! Pak diene maar'.

Niet dus.

 

... en wat krabbeltjes geschreven in chocolade.

We leerden voor het eerst hoe we een taart moesten overgieten met ganache.

Easy.

Proswerk

maar easy.

Dan was het tijd voor een broodje.

Feitelijk waren de collega's dat op hetzelfde moment aan het maken,

dus ge moet weten wat een gepuzzel dat elke keer is met de foto's,

om daar iets deftig uit te krijgen.

 

Als ik jullie de foto's laat zien in de volgorde dat ik ze zie op mijn kodakje

dan zou je snappen hoe chaotisch die lessen er aan toe gaan.

 

Maar ik wil dat jullie op je gemak kunnen lezen,

dus ik maak het even simpeler.

 

Het werd een kramiekbroodje.

Een broodje met rozijnen dus.

 

Wat hééft iedereen toch met rozijnen?

Ik meen het,

ik pulk dat gewoon overal altijd uit

mét bijhorende rimpelneus.

 

Swat.

Die krengen moet je dus eerst laten weken

anders krijg je niet enkel dooi vliegen* in je brood

maar ook nog eens harde dooi vliegen op de koop toe.

 

Nog goesting in rozijnen nu?

Nee?

Graag gedaan !

 

Ik ga nu even mijn kwebbel houden

de foto's spreken voor zich.

 

 



 

En natuurlijk.

Tussen al dat taart en broodgeweld...

waren de sjokolatmannen zich aan het concentreren op puur vakmanschap.

Fijne kunst was dat,

zo naast ons bruut bakkersgeweld.

 

Ik laat jullie even meegenieten,

voor de duidelijkheid:

niet onze maaksels he,

maar niettemin (of misschien beter: juist daarom) héél mooi.

 

Voila.

Dat was het dan weer !

 

Tot een volgende les.

*dooi vliegen: dode vliegen, spotwoordje voor rozijnen in een brood

Ons peperkoekenhuisje

Maar dan zonder peper

wel met koek

en ook een dikke portie icing.

 

Ik heb het natuurlijk over het koekje dat ik maakte voor op onze verhuiskaartje te zetten.

Een foto van het koekje

niet het koekje zelf.

 

Ik ben het weer zeer ingewikkeld aan het maken.

Dit kaartje dus.

 

Mijn god

hou ik echt al een maand mijn kwebbel?

Niet te geloven.

 

We gaan dat hier ruimschoots terug goed maken he.

Ruimschoots,

maar niet te veel tegelijk.

 

Ik wroet nog steeds met mijn handen in allerlei aanwezige vuilligheid

ik moet prul regelmatig het stof uit mijn neus

en mijn haren zien binnekort -echt waar!- permanent grijs.

 

Van het stof

of van de grijze haren.

Ge moogt kiezen.

 

Swat

die blogstilte heeft hier lang genoeg geduurd.

Ik hou het niet meer.

Ik ga terug een half uur vroeger opstaan om als een zottin te kunnen tokkelen en rammelen op mijn laptopje voor de ochtendshift begint.

 

Dus ik dacht.

Wat is beter dan te beginnen met hetgeen ik gestopt ben.

 

Het koekske dus.

Het is -hopelijk- wel duidelijk dat ons huis geen geel dak en een grote 'welkom' op de gevel heeft,
en ook geen witgekalkte gevel
of bloemetjes die ontspruiten vanuit de voegen.

Dus feitelijk
trekt het er niet echt op.
Ofteja
eigelijk wel.
Maar dan toch weer wat anders.

Ingewikkeld.

De gouden regel bij een koekje is:
*neemt haar irritante leerkrachtenstemmetje erbij*
'hou het simpel' !

Nee jong.
Nog simpeler.

Het geeft u niks dan frustratie als je gaat proberen elk pitteluttig detail van uw huis in icing te willen produceren.
Gaat niet.
Of alleen als ge handiger zijt dan ikke.
En die mogelijkheid bestaat.
Ruimschoots.

Maar bon.

Ik legde in zeer simpele lijnen de basis van het huisje.
En vulde dat op met icing.



Het enige dat je moet onthouden is dat je wel een lichte schijn van proporties moet aanhouden
en dat uw koekske groot genoeg moet zijn
of dat je anders nog meer moet taffelen dat je sowieso al zal moeten doen.

Even wachten tot de boel wat droog is,
nog wat details aanbrengen zoals de dakgoot
en de venstertjes.



Geel en wit is maar geel en wit.
Dus voor een tikkel kleur
en echt waar,
ik wil zo een madam zijn met altijd bloemen rond en in haar huis
produceerde ik wat fris lente-groen.

Waar ik een beetje heen en weer en wroette met een tandenstoker.



Om dat dan bij wijze van spreken op mijn koekje te schilderen.

Wat dotjes roze en rood erbij...



En dat geeft een lekker fleurig effect.



Mijn schrijfkunsten in icing zijn nog niet wat het moet zijn
zeker niet als dat in het mini-mini moet...
dus oefenen op mijn taloortje* was geen overbodige luxe.



Hupsasa.
Nog wat details,
zo hier en daar.

En ik kon gaan zitten glunderen van contentement.

 

 Simpel
overdreven fleurig
maar hey... ons huis is ook niet van icing
dus niet gaan muggenziften he.
en zooooo mooi !

*taloortje: bord

Groot nieuws !

Sommige onder jullie wisten het al,

anderen sloegen aan het raden

(en af en toe was het nog juist ook ;-) )

maar nu is het officieel !

 

We hebben een huisje gekocht !

 

Daar horen natuurlijk verhuiskaartjes bij,

en een warme choco,

gewoon voor de gezelligheid.

 

 

 

Je kan zo'n saai kaartje kopen

in 1000-voud.

Maar dat vond ik een tikkel easy.

 

Dus nam ik een foto van ons kersverse huisje

dat toen nog niet van ons was.

Samen met wat kleurkes icing

een nogal-groot-uitgevallen koekje

en huppa !

 

Enkele foto's later,

wat dagen wachten

en dan mag je zo'n leuk pakketje gaan oppikken

bomvol overdreven schattige verhuiskaartjes.

 

 

Hier komt dan die chocomelk bij kijken.

Want daar moet natuurlijk overal een adres op

en nog wat gekrabbel hier en daar.

 

 

Nu is het vooral tijd voor stoffige haren

geverfde schoenen

behangen kaken

bakstenen in je neus

klapperende tanden bij het boren en breken

kiezen van kleurtjes

in en uitladen van dozen

gevechten tegen spinnekoppen

(lees: hard wegrennen en vriendje commanderen het gevecht aan te gaan)

en veel-veel-veel geglunder en gepros.

 

Dus ik hoop dat jullie verstaan dat ik iets minder frequent ga zeveren en zwabberen op het www.

Het begin van het einde was al voelbaar de laatste dagen/weken.

 

Maar no worries,

ik pik de draad op zo snel we onze poep op een gloednieuwe wc kunnen zetten

en we zeker zijn dat we niet moeten badderen in een emmer.

 

En tussendoor

als ik het niet kan laten.

Bakles ! Deel 15

De bakkersles gaat lekker door.

 

Elke dinsdagavond sjok ik nog steeds met een happy gevoel de deur binnen,

ik ren door die grote hal

eigelijk ren ik niet, wel in mijn hoofd, maar ik probeer zo 'normaal' mogelijk, maar toch op grote snelheid, voorbij die Grote Open Vlakte te geraken zonder al te veel gedoe.

en spring dan in mijn bakkerstenuetje,

klaar voor het werk.

 

Les 15 was op de moment van de verloren maandag,

een dagje te laat dus,

maar dat speelde voor ons geen rol.

 

Appelbollen en worstenbroodjes,

was het thema vandaag.

 

Fijn fijn fiijjjn !

 

Er werden natuurlijk ook nog broodjes gemaakt,

nog eens een poging tot stokbrood.

 

En de resten bladerdeeg werden verwerkt in koffiekoeken.

 

We leerden hoe we snel grote hoeveelheden appelbollen maakten,

want bij die bakkers moet het allemaal rap gaan.

 

En een lekkere samenstelling van gehakt,

die ik toch niet zo lekker vond.

Maar ik ben sowieso geen worstenbrood-eter,

dus dat zal wel aan mij liggen.

 

Het was een les van smikkelen en smakken

niet beters dan een kraakverse appelbol,

récht uit de oven, met prachtig bladerdeeg dat geen diepvries gezien heeft,

toch?

 

Njam !

 

 

 

 

 

Tot volgende week !!