Happy Monday, week 9

Happy Monday is een initiatief om iets vrolijker door het leven te huppelen.

Meer lees je hier.

 

Weekje 8 werd een weekje van snoteren en snutten,

hoesten en niezen...

vooral ook -compleet met flubberledematen- in de zetel hangen.

 

De helft van de week ging aan me voorbij in een slijmerige

snoterige roes.

 

Voila.

Nu jullie helemaal verstrikt zitten in dat mentale beeld.

Kunnen we verder.

 

Het werd dus een korte week

want je denkt:

och, ik kan vanuit de zetel ook nog creatief zijn

of positief denken.

Think again.

 

Je kop zit vol snot.

Het creatieve of positieve deel heeft daar niks meer te zoeken dan.

 

Ofwel?

Want ik stoefte vorige week schaamteloos met mijn nieuwste aankoop,

en die lieverds lagen daar -maar echt- te wiebelen van ongeduld.

Dus ik perste en protte

in verschillende fases

met een concentratievermogen van een peuter

er toch een zeer basic maar kleurrijk iets uit.

 

Om dan 185 keer

op en neer wiebelend van contentement

te checken bij bumblevriendje dat het toch echt wel mooi gelukt was.

 

Die dan

netjes zoals met scha en schande geleerd

me verzekerde dat het er prima uitzag.

Voor 184 keer.

De laatste keer knikte hij,

met een licht geamuseerde

of was het een geërgerde?

blik in zijn ogen.

 

Voor alle copic-liefhebbers-kenners

don't shoot me...

ik bén een beginnertje.

 

 

Nog veel bij te leren,

maar het begin is er.

 

Bon.

Over naar de rest van de week.

 

Ik had tijd genoeg om na te denken over projectjes,

leve pinterest op een -very fancy- gsm.

 

We leerden nieuwe mensen kennen.

Lieve mensen die we nu-nog-niet-maar-binnekort-wel heel dikwijls gaan zien.

 

We sloegen ook aan het tekenen.

Ik tekenen.

Bumblebee-vriendje meten.

Meten en tekenen dus.

 

En we volgden mijn mealplanner netjes...

want op zaterdag mochten we pizza eten.

Als dat zo maar één keer in de maand mag

dan smaakt dat jong !

 

Ik stak mijn tong uit naar iedereen die krom ging van het lachen met mijn uitspraak.

De 'n' was een 'b' deze week.

Blijkbaar werkt dat op de lachspieren.

 

Met als resultaat dat ik meer met mijn tong buiten mijn mond moest rondlopen,

dan iets anders.

Niet praktisch.

Dus ik schakelde halverwege over naar een vernietigende blik.

Die nogal waterig was dus niet echt juist overkwam.

Waardoor het projectiel der vernietiging steeds lichtelijk verward reageerde

waardoor ik dan weer in mijn lach schoot.

 

Het werd dus een week vol lachen met eigen miserie.

Een dagje mag je wentelen in zelfmedelijden

je mag dan dan ook nog eens uitbereid in het rond smeren op je persoonlijke blogpagina

heb je'm? Uitsmeren... 't was van toepassing hoor...

en dan...

dan haal je daar het positieve uit.

 

Want.

't is toch allemaal wel een beetje grappig

als zowat iedereen op de werkvloer zelf ook aan het snoteren geslagen is.

Ook grappig om halverwege een verkoopsgesprek de keuken in te vluchten

omdat je neus beslist een rondje te lopen.

Grappig dus.

Ziek zijn is grappig.

 

Een beetje...

toch?

Happy Monday, week 8

Week 8 zijn we al.

Ongelofelijk, toch?

 

Vorige week was het een weekje vol leuke momenten en happy gedachten.

 

Vorige week werd ik in één dag plots een gans jaar ouder.

O boy.

*bam* en op naar de 30.

*eek!*

 

Maar bon.

Een voordeel van die dag is dat ik overstelpt werd met leuke cadeautjes en lieve wensen.

Zo heb ik een prachtig kerstlandschapje

om lekker te freubelen.

Met naald en draad.

Iets over mijn kunnen,

maar gelukkig heb ik mijn bumblebee-mampje om me te helpen.

En het terug te gaan halen buiten

moest ik het in een kolere door de venster zwieren.

 

Mijn lieve zusje had ook een prachtig cadeautje,

dat ik voor alle veiligheid -letterlijk- in een glazen kast zet

om dan regelmatig mijn neus tegen te duwen

en te 'oooh'-en en te 'aaaaah'-en.

 

Bumblebee-vriendje...

hij sprong binnen in mijn twee favo winkels.

Eentje is deze.

Echt waar.

Ik ben geen reclam-maker-van-winkels als ik niet 185% content bent.

Maar dat is daar gé-wel-dig.

 

En de andere is eigelijk geen favo winkel...

wel omdat ik daar kan vinden wat ik nog nergens anders zo dicht in de buurt vond...

maar niet omdat het toch niet zo mijn ding is.

Maar hij vond er dit:

 

 

Niet nodig om te zeggen dat ik een ganse week al als een kieken zonder kop heen en weer ren tussen mijn cadeautjes zeker?

Van het ene naar het andere

niet wetende wat eerst doen

en wat nu eigelijk het mooiste te vinden.

 

Happy-happy-happy.

Overdreven verwend ben ik.

Echt.

 

Bon.

Genoeg gestoeft nu.

 

Over naar de rest van de week.

 

Ik kweelde weer vollebak mee met allerlei moois in de auto.

Ligt dat aan mij,

of is het gewoon een feit dat er écht goede muziek op de radio komt de laatste tijd?

Allemaal zo schoooon jong !

 

We kregen ook sneeuw die week.

En hagel.

Scherpe hagel.

Scherpe, kleine, venijnige, tuttige hagelbolletjes.

Die pijn doen als je ze volle fare op je neus krijgt.

 

Maar kom ja.

Schoon was het.

En gezellig ook wel.

Grappig ook.

 

Grappig om te merken hoe je ineens toch een stap rapper zet

als die krengen in je tere huid knabbelen en knauwen.

We waren op weg om een volgende belangrijke kribbel te zetten.

 

Waar ik te horen kreeg dat ik weer langs de meneer-die-mijn-bloed-pikt zou moeten.

Bwleighk !

Of het nu mijn *toe nuuuuuhuuu* snoet was,

of het feit dat het mijn dag-van-het-jaar-ouder-moeten/mogen-worden was.

Of gewoon omdat ik kerngezond ben

*krijgt hoestbui en veegt snot aan mouw af*

ik weet het niet.

Maar ik weet wél dat die stoute meneer deze keer géén bloed van mij krijgt.

Néh.

 

Goed nieuws dus.

Want én een kribbel.

En ik mag mijn bloed houden.

Fijne dag was dat.

 

Voor de rest amuseerde ik me te pletter met mijn valentijnsweek.

Ik gniffelde ook nog wat verder met mijn geheimdoenerij.

Ik wiebelde samen met bumblebee-vriendje met mijn poep.

Waarom?

Gewoon.

Plezant.

 

Ook eens proberen.

Gewoon gaan staan.

Poep naar achter,

en *wiebele wiebele*.

Zeker weten dat je begint te lachen.

 

En dan nog ééntje.

Ik hoorde vandaag iets.
*twiet-twieterdetwiet!*

De vogeltjes zijn terug !!

Maar echt jong ja.

Luister maar eens een keer goed.

Niet zo hier en daar een arm bevroren ding dat nog net een schorre piep kan voorbrengen.

Maar terug een half orkest

lekker op dreef om je weer veel te vroeg 's morgens wakker te tweeten.

Ow.

Da's iets anders zeker?

 

Ik denk zo.

Zo heel stilletjes zo.

Dat de lente op komst is.

Als DAT geen goed nieuws is !

 

Happy Monday, week 6

Happy Monday is een initiatief zodat ik zelf een tikkel vrolijker door het leven huppel

en minder stilsta bij de kleine ambetante dingen des levens

en meer bij alles dat leuk en lief en mooi en schattig is.

Meer lees je hier.

 

Deze week...

welja.

Na de heftige week van vorige week besloot ik me eens goed een mentale mep te geven

in het rond te draaien tot ik ervan duizelde

en te starten met een nieuwe,

zeer propere

en waarschijnlijk ook knalroze

...eh...lei?

 

Nogmaals het dikke vette bewijs:

het werkt.

 

Geen geneuzel

geen geprot en gemor.

 

Deze week zat bomvol kleine leuke dingetjes.

 

Ik had me mentaal al voorbereid op wekenlang miezerweer,

maar kijk !

Sneeuw!

 

Lekkere,

fluffy

frisse

fleurige

sneeuw !

 

Ons bloempje bloemt ook heerlijk door.

Geen bloemig bloempje deze week als foto...

straks denken jullie 'daar is ze weer met de'r bloem!'.

 

Wel een foto van ons uitstapje die week.

We hebben op wandelafstand

best ver, maar nog steeds bewandelbare afstand

een oud cinematje.

 

De meeste zalen zijn opgeknapt,

lees: modern.

Maar ééntje is nog wezenlijk oud en versleten

net als in good old times,

toen we er nog met mijn bumblebee-ouders naartoe gingen.

Groot dat het daar toen was !

Maar jong toch.

Verloren lopen deed je daar toen.

 

Niet zo heel echtig dus.

Fijn.

Om zo in een nostalgisch cinematje naar de film te gaan kijken.

Fijn-fijn-fijn.

 

Ik ontdekte ook nog onze room-spray-spul-voor-in-de-pries-te-steken-ding.

Ook fijn.

Want nu ruikt onze living weer naar...

euh...

naar ik weet niet goed wat eigelijk.

Lekker allesinds.

Vrij chemisch waarschijnlijk ook.

Maar kom.

Dat is neuren.

 

We bezochten ook een heel leuk plekje.

Een plekje dat heel belangrijk voor ons gaat zijn binnekort

of het eigelijk al is.

We neuzelde daar zo wat in het rond

met te weinig kleding rond ons lijf

zodat zowel neuzen als tenen bevrozen.

Maar we ontdekten fijne dingen.

Onverwacht leuke dingen.

En meer van dat plezants.

 

Halverwege de week commandeerde ik mijn bumblebee-vriendje om een pakketje op te pikken.

Terwijl ik zelf nagel-knabbelend moest wachten tot 's avonds om er zelf in te rommelen.

Zo leuk als je iets zelf kan maken,

maar dan toch niet helemaal.

 

Het was ook een week van voorbereiding

hard werken aan iets.

Niet dat *iets*.

Ofja misschien toch een beetje...

Maar vooral ook aan iets dat jullie over enkele uurtje ontdekken.

Het was vooral leuk omdat het zonder die befaamde blogkalender niet waar geweest was.

Goede voorbereiding, i'm telling you... het maakt alles.

 

Ik werkte ook aan iets anders.

Neenee, ook weer niet dat *iets*.

Het kwam helemaal goed.

Een was zo goed dat ik een rond-huppel-dansje deed.

Maar ook het resultaat van die iets-sessie zien jullie later pas.

 

Het was nogal een week.

Een week van lachen.

Huilen.

Troosten.

Steunen.

Een week van weten wat je aan elkaar hebt.

Beseffen dat je gewoon ook heel erg mis kan zijn.

Een week van groeien en leren.

 

Jezelf weer een beetje beter leren kennen.

Weten dat je nog een weg hebt af te leggen.

Een lange lange weg.

Maar dat je er komt.

Uiteindelijk.

Met wat moeite.

 

Het is de moeite waard om jezelf een mentale mep te geven.

Het geeft je het besef dat er genoeg is rond je om naar te glimlachen

en mét te glimlachen.

 

Happy Monday: week 5

Happy Monday is een initiatief om een beetje vrolijker in het leven te staan.

Meer lees je hierzo.

 

Deze week

welja...

het was een lastige week.

 

Maar laten we positief zijn,

want dat is tenslotte het punt van dit blogje.

 

We begonnen de week alvast met goed nieuws.

Een dikke vette krabbel onder een belangrijk papiertje,

waarop ik al even zat te wachten.

 

Vlak daarvoor kreeg ik nog een fijne melding

want we hadden een *oke* gekregen voor iets nog veel belangrijker.

*happy happy happy*

 

Hoe een mens toch zo kan uitkijken naar een telefoontje of een stuk papier.

Steeds weer heen en weer drentelen tot je krijgt wat je moest hebben,

en een lip trekken wanneer je nog langer moet wachten.

 

We kennen het allemaal wel.

Buiten die lip misschien,

wie weet doe enkel ik dat ;-)

 

Nog lekker positief:

is het je al opgevallen hoe licht het 's morgens is?

En hoe lang het licht blijft tegen de avond aan?

 

Een mens gaat er zowaar energie van krijgen !

 

Zo hier en daar springt er dan ook een groen, moedig, onkruidachtig bladje naar boven

klaar om zich weer helemaal te smijten in de voegen der terrasstenen.

 

Ook onze huisplantjes krijgen een boost.

Kijk eens aan!

 

 

Ik maar denken dat ik ie dood gedaan had...

Staat nogal te blinken van trots

hier op onze vensterbank.

 

Een moeilijke week...

maar toch niet zonder op te merken hoeveel lieve mensen er reageren op mijn blogje.

Zelfs al zit je met je gedachten ergens anders

het doet me elke keer weer glimlachen.

Dankjewel daarvoor.

 

Een ambetant gevoel

maar toch niet ambetant genoeg om op de werkvloer de schattige kindjes te missen en niet te zien.

Eentje vond het zo fijn om te helpen dat ze zowat alles dat een tikkel scheef hing-stond-lag naar mij kwam brengen,

in een wervelwind,

want dan stoof ze terug weg,

op naar het volgende dat ze kon komen brengen.

 

Zelfs in een grote drukte,

doet dat je glimlachen.

 

Of een kersverse papa

met een klein ukkepukje voor zich op de grond,

in een veilige maxicosi.

Dikke liefde was het.

Ik ben er nog steeds niet achter van welke kant de adoratie het meeste kwam.

Ik stond er naast en ik keek er naar.

En smolt helemaal weg...

 

Hoe moeilijk je eigen week ook is

hoe lastig je het met jezelf ook hebt...

om je heen is zoveel moois te zien

alleen dat al is het waard om je neus in de lucht te steken.

 

*hup weg* slechte week

op naar een stralender exemplaar !

Happy Monday: week 4

Mensen mopperen te vaak,

pruttelen als een theepot die op punt staat te ontploffen.

Ze zien enkel de negatieve dingen,

malen en herhalen alle ambetantige zaken in hun leven

zodat ze vergeten naar al die kleine fijne prutskes te zoeken

die je doen glimlachen.

 

'Happy monday' is een greep uit alle kleine prullen die mij deden glimlachen deze week.

Het zorgt ervoor dat IK meer stilsta bij al het moois

en boy... het doet me beseffen dat écht gans de wereld zeurt voor het minste.

 

Ik heb een fijne week achter de rug.

Nu mogen jullie daar van mee genieten.

 

Meer over 'Happy Monday' lees je hier.

 

Ik krabbelde deze week mijn good things op in de auto,

op de achterkant van een oud rekeningetje

toen ik eigelijk richting werkvloer moest vertrekken.

Het schoot me te binnen dat ik iets moest onthouden

en dan krabbel je dat maar ergens op.

 

Deze week sprong er wel meer in mijn hoofd toen ik in mijn bolle wagentje zat.

Blijkbaar is dat één van mijn muzes.

Klinkt zot, toch?

 

De moment ik een voet in die auto durf zetten

om eenders naar waar te sjokken,

*jumpt* een idee in mijn hoofd.

Voor een projectje

voor een blogje

voor mijn good things opsomming.

Bruisen en broebelen van inspiratie deed ik deze week.

 

Wat zo nog in mijn hoofd sprong

was wat ik allemaal kon doen

en maken

en organiseren...

niet enkel voor mijn give-away

maar ook voor iets heel anders.

Stttttt, niet verklappen !

Ik vond iets.

Ofteja

eigelijk vond mijn lieve Bumblebee-zusje iets.

Niet die *iets*,

ook geen gewone iets.

Een heel erg belangrijke iets.

Een noodzakelijke iets.

Een iets waar ik al lang achter zoek.

Een iets waarmee jullie kunnen helpen.

Maar sssttt.

Ik denk er nog over.

 

Misschien moet ik de auto gaan zitten.

Dan lijkt dat allemaal wat vlotter te gaan,

dat denken.

Ik keelde deze week ook mee met Alicia Keys.
*this girl is on fiiiireeeeeeee!*
Mét stembuiging.
Die weliswaar niet bepaald zuiver was.
Lees: zo vals als een kat.

Ik beantwoorde ook -hopelijk- alle lieve mailtjes
van allemaal lieve mensen.
Die me allemaal KEI knappe foto's bezorgden van hun creaties.
Waarom?
Daarom.
Maar mannekes jullie zijn creatief !!

 

Deze week huppelde ik ook al een ganse tijd heen en weer

want ik wilde gaan wandelen.

In de sneeuw.

Naar dat leuke plekje.

Weet je nog?

 

Ik wilde het zien wanneer het wittekes zag.

En het was nét zo mooi als ik me toen kon voorstellen.

 

 

 

 

Op numero 48 waren ze niet thuis,

op vakantie naar zonnigere oorden,

denk ik.

 

Na een stevige wandeling knuffelde we onze tas warme chocomelk

en smikkelde we van een ferme portie pannekoeken.

Het leven kan zo mooi zijn

en zo simpel.



Happy Monday: week 3

Happy Monday is een initiatief om een beetje positiever door het leven te stappen.

Geen gezeur of gemekker over dingen die niet leuk zijn

of niet zo vlot gaan.

Maar wel kleine fijne dingetjes die je doen glimlachen

en beseffen dat het leven iets moois is.

Meer lees je hier.

 

Deze week was ik helemaal in mijn nopjes.

Want het is eindelijk winter !

 

Content als ik was demmelde ik lustig door de sneeuwige parking

naar mijn witte sneeuwbal-autootje.

Daar aangekomen moest ik natuurlijk eerst een lichte gok doen voor te weten waar

 de deur zich oooongeveer zou bevinden.

Ondertussen siepelde er al lustig wat frisse sneeuw door mijn roze

 -euh, witte op die moment-

zomerschoentjes om zich lekker te nestelen in mijn kousen.

 

Met een plof

voeten buiten boord, poep eerst, de auto in.

Zorgvuldig de sneaky sneeuw, die nog niet tot in mijn kousen geraakt was,

van mijn voeten af schudden.

En deurtje terug dicht.

 

Om dan met een lipje in het rond te kijken...

want moest ik nu zo vertrekken naar de werkvloer-plaats?

Wie weet was straks al dat moois wel weg?

Of had het een transformatie naar grijzige smurrie die *smooth smooth* onder je voeten doet in plaats van *iepe* *kriepe* ondergaan?

Dus dat risico ging ik eventjes niet lopen.

 

Dus.

Hup er terug uit.

Lustig weer die -al lichtjes zompige- schoenen terug in de fluffy sneeuw.

Kodakje opdiepen

en in het rond klikken maar.

 

 

 

 

Niet nodig om te zeggen dat ik na enige tijd lichtelijk overhaast terug naar de auto schoof ende schuifelde?

Om je niets meer aan te trekken van de ondertussen lekker doorweekte kousen,

diepvriesteentjes en snotterneus.

 

Ik kwam nog net op tijd de werkvloer-deur binnen gestoven.

Met een brede glimlach,

want ik had kunnen genieten van al dat moois.

 

En nu vandaag... sta ik te popelen om hierzo naartoe te gaan.

Dat kan niet anders dan prachtig zijn nu.

 

Tot volgende week !!

Happy Monday: week 2

Remember de Good Things zorgt dat we op maandagochtend
euh, voormiddag is hier meer het geval,
al direct met een glimlach de dag kunnen starten !

Meer uitleg lees je hierzo.

In week 2 besefte ik zelf dat ik meer in het rond keek
in plaats van doelloos zitten te gapen naar dat rood licht waar ik voor stond
zoals elke ochtend
keek ik eens naar de mensen die stonden te wachten om over te steken.

Ik zag kinders.
Kinders met hun turnzakje op de rug,
met een hockeystick in de hand
en *flits* ik ging
moment he... even tellen...
15 jaar terug in de tijd.
Bweuhk !

Dat waren nog altijd dezelfde turnzakjes,
met dezelfde afgeleefde hockeysticks
die je vervloekte en ver weg smeet als je per ongeluk tegen je eigen teen smashte.
We stonden op exact dezelfde manier aan de kant van diezelfde straat,
geduldig te wachten tot de leerkracht zijn leven waagde in zijn felgekleurde vestje om ons veilig over te laten.
Nu hebben ze daar dus dat irritante verkeerslicht voor.
Dat licht was ineens een stuk minder vervelend.

Grappig.
Want nog geen 100 meter verder kwam ik ietwat kleinere mannekes tegen.
Met ook zo'n verlebberde zakjes op de rug
richting jakkie-bakkie-zwembad dat ook nog altijd hetzelfde is als toen.

Nog steeds een rij van twee,
handjes vasthouden.

Ach, goede oude tijd.

Buiten het feit dat ik een rothekel had aan hockey.
En al een even grotere hekel aan die tweewekelijkse uitstapjes naar het zwembad.
*proest*

Op dinsdagochtend sleurde ik mijn nog-vermoeide-lijf uit dat lekkere-warme-bed.
Met de nog lebberige oogleden keek ik richting een druilerige straat.
En wat zag mijn spleetje oog?

Dit !



Dus enthousiast als een volslagen kwiebedo huppelde ik in het rond,
viste ergens mijn kodak van tevoorschijn
en pleurde ik die plan voor een witte kast.
Je wil niet weten hoe vuil mijn vensters zien,
daar ging ik dus geen achtergrond van maken.

Ik heb mijn plantje niet doodgemaakt !!
*vreugdedansje*

En ik weet niet of je het ziet op mijn niet-al-te-beste-foto
maar er zijn nog vele vele knopjes om open te gaan.¨
Ik ben goe-bezig !

Bumblebee-vriendje kwam er een dag later achter,
dus ik haalde mijn meest arrogante *deuh*-gezicht boven.
Inclusief wipneus in de lucht.
Gevolgt door een vrij kinderlijke grijns met een vlaamse 'KEI goe he !' er achter.
Ja mannekes,
ik heb nu eenmaal geen groene vingers
dus dit is voor mij een Happy moment ;-)

Bon.
Op naar de volgende.

We zette in week 2 een vrij belangrijke krabbel op papier.
Dat voelde ook wel even heel raar.
Maar heel fijn.

Ik kweelde luidkeels mee,
gans de week
elke ochtend
met mijn Mamma Mia cd.
Ik verdenk mijn koekedoos-autootje er trouwens van dat ie huppelde
ipv veilig met 4 wieltjes op de weg bleef.

De zon was in't land.
Dus ik draaide met mijn bolleke alle kanten uit om toch een warme kaak te krijgen.
Niet altijd even handig,
zeker niet wanneer je eigelijk hoort te bloggen
of iets anders nuttigs moet doen.

Maar toch,
waar gaat een mens vrolijker van worden dan van schone blauwe lucht buiten?

Voor de rest maakte ik een projectje af,
dat al even lag te sippen.
Elke creatieve persoon kent dat 'HA !' moment
wanneer ie de laatste hand legt aan iets dat precies maar nooit ging afgeraken.
Je moet die 'ha!' delen met zoveel mogelijk mensen
zodat die zich allemaal verplicht voelen om in geuren en in kleuren te uiten hoe geweldig je toch bent.

Ik verwende ook onze onderburen met sappige fanta-cakejes.
Naar jaarlijkse gewoonte stak ik mijn neus even in de hal,
gluren dat niemand er is
om dan op de toppen van mijn tippen een rennetje te doen naar de overkant van de hal
om daar de doos met een briefje neer te zetten
en de 15 ministapjes terug te rennen.
Ik zou ook gewoon gewoon kunnen doen,
en dan zouden dat 3 normale stappen zijn.
Maar neen, dat lukt me niet.

Al na 5 minuten hoorde ik daar het slot draaien en de deur opengaan
en wist ik dat er op zijn minst iémand nu zou glimlachen.
Missie volbracht !

Tot volgende week !

Happy Monday: week 1

Omdat een mens veel te lang stil staat bij de vervelende,

ambetante en lastige momenten in het leven...

Omdat je daardoor die kleine leuke dingetjes aan de kant schuift

helemaal vergeet

of zelfs gewoon niet opmerkt.

Omdat het fijn is om terug te blikken naar herinneringen die je deden glimlachen

of grijnzen

of je de slappe lach bezorgden.

Of gewoon plezierig zijn om aan terug te denken.

 

Om al die redenen vond ik het tijd om een nieuw onderwerp op mijn blogje te placeren.

Namelijk:

Happy Monday !

 

Wanneer je zoekt naar een fijn onderwerp om te bloggen

ga je dat meestal ook vinden.

 

Nu is dit niet helemaal van toepassing voor mezelf...

ik struikel over de onderwerpen

of ik krijg ze tegen mijn neus aan

of ze ontploffen in mijn oven.

Maar bon, je snapt mijn punt.

 

Wanneer je die éne mooie foto wil trekken

ga je een geheugenkaartje vol toppers hebben.

 

Of niet... en dan ben je slechtgezind.

 

En wanneer je streeft om dat projectje af te krijgen

gaat dat 9 van de 10 keren lukken ook.

 

Of misschien nét niet

maar dan ben je toch heel dicht bij die eindstreep en is het nog maar een kleine moeite.

Dus was het dat werk ook waard.

 

Om maar te zeggen.

Als je wil uitkijken naar die kleine leuke dingen in het leven

ga je er meer alert voor zijn

je gaat ze willen opmerken

er voor openstaan

en ze onthouden.

Het vrolijkt je dag op als je er aan terug denkt

je kan het vertellen aan iemand anders

die er dan ook vrolijk en blij van kan worden.

Wat maakt dat je iemand hebt doen glimlachen

en is dat niet iets heel erg leuk om te doen?

 

In't kort:

't is tijd voor meer te genieten van het leven.

Zelfs al is dat maar gewoon even stilstaan op een druk moment

om te zien hoe mooi iets is

hoe grappig een bepaalde situatie is

of hoe lief dat het eruit ziet.

 

En dat allemaal...

dat startte voor mij vorige week dinsdag.

 

Dus dit zijn mijn mooie momenten van afgelopen week.

Of toch een aantal er van ;-)

*je een kriek lachen met de uitspraken van meneer-met-de-kuif*

*gezellig met z'n allen rond de tafel, lekker eten en spelletjes spelen op kerstdag*

*met een brede grijns een rij auto's aan het verkeerslicht voorbij koersen,
omdat je nét op tijd aangereden kwam*

*ongeduldig zitten wachten op 'thuis' op tv, beseffen dat het zaterdag is...
 en hard met jezelf moeten lachen*

*je prachtige kerstcadeautjes nog eens bekijken en er weer helemaal blij van worden*

*de zon zien schijnen, naar buiten stormen, gaan wandelen en een lief fluffy konijntje en nog veel moois tegenkomen. Heel content zijn dat je niet in de zetel bent blijven hangen*

Met zo'n mooi uitzicht,
wie gaat daar nu niet happy van worden?


 

Zo fluffy !
 

 

En ge kon dat gewoon aaien he,

ik had het bijna in mijne binnezak gestoken en meegenomen !

 

 

We passeerden een stukje winter.

 

 

En vlak nadien precies een stukje frisse lente !

 

Om dan nog eeeeventjes te kunnen genieten van die allerlaatste kerstbomen,

met piepkleine fonkelende lichtjes.

 

(die van ons mag toch nog een weekje of twee? blijven staan !)

 

Voor de rest moest ik nog heel erg hard lachen met de rariteiten op de werkvloer,

en de gekke stoten van de collega's.

 

Het was dus een hele fijne week

op naar de volgende ;-)