Ssstt, ik lees !

Ik kan er naar uit kijken.

Staan te popelen om in een exemplaar te kunnen beginnen.

Met spijt de laatste bladzijde omslaan,

en puur voor dat stomme moment uit te stellen, dat laatste hoofdstuk nog eens lezen.

Ik hou ervan om helemaal te verdwijnen in het boek.

Vergeten om met mijn ogen te knipperen,

helemaal opgaan in het verhaal.

Hardop lachen als het grappig is

een traan laten bij een trieste draai in het plot.

Zitten grijnzen als een onnozelaar of een chagrijnig gevoel vanuit mijn tenen en toppen van mijn haren als het tegenzit voor de personages.

Mensen die niet lezen zullen nu heel erg hun wenkbrauwen fronsen.

Maar lezen is écht genieten.

Je moet er tijd voor maken.

Want alles blijft liggen als ik lees.

Er mag een kernbom ontploffen naast mijn deur

en ik heb het niet geweten.

Dat zit in de familie.

Ik kan een ganse conversatie voeren met mijn Bumblebee-zusje.

Correctie: tégen mijn Bumblebee-zusje.

En op het einde van mijn vurige en langdradige uiteenzetting van het onderwerp in kwestie...

zegt ze heel droog:

'hm? Zei je iets?'

Ontploffen, kon ik er van.

En nu...

betrap ik mezelf er op dat wanneer ik lees

 de buitenwereld niets anders is dan een murmelende mug die drie kamers verder haar weg kwijt is...

Gewoon negeren, die handel.

Gek toch, hoe iets dat je vroeger tegen de muren liet oplopen van frustratie

je nu gewoon zelf doet.

Boeken...

die kan ik niet missen.

Gevochten heb ik, om mijn boekenkasten in de living te mogen hebben.

In onze Bumblebee-stek.

Mentaal dan, want ik ben geen agressief persoontje.

Mijn lieve vriendje vond dat maar niks.

Boeken.

Da's stoffig.

Rommelig.

Niet mooi.

Nope... zei hij... niet in de living !

*oink?*

Ik heb boekenkasten in de living staan.

Victorie !

Maar wel boekenkast-jes.

Met een deurtje.

Water bij de wijn doen, noemt dat dan in volwassen-termen.

Noem het hoe je wil...

een living zonder een boekenkastje is geen living.

En nu, lieve dames.

Schuif ik lekker onderuit in de zetel.

Zwier ik mijn laptop van mijn -ondertussen oververhitte- schoot af

en nestel ik me onder een dekentje mét mijn boek.

Voor nog een half uurtje...

want dan begint de werkendag ;-)

Eneuh...

Enig idee wat ik nu lees?

Chocoladebroodjes!

Chocoladebroodjes doen me steeds denken aan Parijs.

En dan vooral die schooluitstap van

ondertussen weer 'heel wat'

jaren geleden.

 

 

Ons middagmaal moesten we zelf voorzien

en als iedereen richting de broodjesbar of pizza-zaken vertrok,

sprongen wij de bakker binnen.

En ik kan je verzekeren.

Nergens zo'n lekkere croissants of chocoladebroodjes gegeten als daar.

 

 

Geen plakkerige laagjes

geen pudding om te verdoezelen dat er amper chocolade in zit.

Geen wak deeg.

Geen glazuur, droge koek of wat dan ook.

 

 

Gewoon kei lekkere, krokante chocoladebroodjes.

Vers !

*mijmer mijmer*

Dus.

Zo af en toe denk ik daar nog eens aan

en da's echt geen werk.

Zeker niet omdat ik laatst in de Aveve zo'n chocolade-staafjes lag liggen.

Helemaal geen geprul meer dan.

 

 

Je hebt alleen bladerdeeg nodig.

En ik weet niet waarom maar ik kan maar geen vierkante lapjes vinden

 in de winkels hier in de buurt.

Niet handig.

Je neemt je chocoladestaafje.

*rollen rollen*

Even met een mes de naad goed dicht duwen.

Onduidelijke foto, maar bon.

Zodat het er zo uitziet.

En dan leg je dat worstje op de naad op je bakplaat.

Ik legde er twee naast elkaar.

Lekker knuffelen.

Zie je het verschil van kleur?

Links is gewoon bladerdeeg.

Rechts is bio-bladerdeeg.

Ik begin meer en meer into het bio te gaan.

Eitjes,

vlees

kaas,

pasta,

alles wat ik te pakken krijg eigelijk.

Dus dit was ineens een testertje.

Het ziet er niet zo njammie uit.

En als het gebakken is... komt het minder omhoog.

Toch wel iets om te onthouden,

tenslotte is het soms echt wel belangrijk dat het omhoog komt

en mooi bol komt te staan.

Hier is het net omgekeerd,

links is bio,

rechts is gewoon.

Ook als het gebakken is,

ziet het er anders uit.

Minder egaal,

minder glad.

Minder njammie.

Het blijft witter in de randjes,

terwijl het gewone sneller 'geel' bakt.

Van smaak is het wel dik oke trouwens,

geen verschil op te merken.

Juist de textuur en de structuur,

en het uitzicht

is anders.

Toch wel eentje om te onthouden.

Misschien toch maar eens zelf bladerdeeg maken,

mét bio producten ;-)

Maar voila.

Zonder moeite en zonder last:

je chocoladebroodjes !

Oja.

Bakdetails?

15-20 minuutjes bakken in voorverwarmde oven van 190° !

Smakelijk !!

Rabarber confituur

Ik ben zot van rabarber.

Maar dat weten jullie al want dat zei ik al eens...

hierzo.

Nu had ik het geweldige idee om daar eens confituur van te maken.

Dus ik kocht mezelf een half kilootje rabarber

en wat geleisuiker.

Ik sloofde mezelf uit om die stukjes zo fijn mogelijk te snijden.

Want dan duurt dat niet zo lang...

en rabarber is koppig,

dat gaat niet zo makkelijk zacht en gaar worden.

dus ik dacht slim te zijn.

Tot mijn Bumblebee-vriendje

met zijn clevere opmerkingen altijd

tegen me zei:

'seguh, schatteke? Moest dat rood pelleke er niet eerst af?'

Mah!

'Waar komt gij mee af?'

Dacht ik zo.

'mijn recept zegt van niet'.

'Zijt ge daar zo zeker van.'

Zei de snuggere schavuit.

'Majaa !!'

Riep ik licht verontwaardigd en met een schelle ondertoon uit.

En op hoge poten vertrok ik richting ronkende laptop,

die het recept bevatte.

'ow'

en

'oepsie'

waren mijn volgende woorden.

'jah seg! DAT staat er niet duidelijk in ze!'

kwam er dan ook nog achter.

Oordeel gerust even zelf.

'Haal de prut uit uw ogen meiske...'

zie ik u nu denken.

Jaaaaaja.

Bon.

Ik ging niet al die stukskes pellen,

dat spreekt voor zich.

Dus ik stak mijn wipneus de lucht in

bedacht dat dat zo'n ramp nu ook niet zou zijn

want dan zouden ze dat wel onderstrepen en in't vet zetten in dat recept.

En zwierde er gewoon mijn geleisuiker over.

Eerlijkheid gebiedt dat ik toegeef dat er ook nog een 'phuh!' bij kwam kijken.

Dus nu ja...

afwachten dan maar zeker?

Zo halverwege de tijd begon dat eerder op een soep te lijken dan op confituur.

Dus dat snuggere vriendje kwam met het voorstel om misschien de gelatine-blaadjes eens tevoorschijn te toveren.

Hij heeft niet altijd gelijk.

Of misschien waren twee van die blaadjes gewoon lichtjes overdreven?

Mijn eindresultaat was lekker.

Mooi rood ook.

Zonder ook maar één lastig velleke.

Eneuh.

Stevig.

Dat was het ook.

Als in:

mijn mama vond het grappig om de pot ondersteboven te houden -boven mijn weelderige haarbos-

mét een grijns.

En zonder deksel.

Eneuh...

Ik moest geen confituur uit mijn lokken plukken.

Ja seg.

Al doende leert men zeker?

Me dunkt dat deze pot er niet al te vol meer uitziet

dus zo slecht zal dat stevige goedje dan toch niet geweest zijn.

Zo.

Genoeg gelachen met mij.

De link naar het recept staat erbij,

dus dat bespaart me weer wat typwerk.

Niet dat ik lui ben hoor ;-)

Fijn weekend !

Een nief* croque-machine

En
wat komkommerkes

mini-tomaatjes

wat bokes*

een schel* kaas

en een schoon zonneke !

Meer moet een mens soms niet hebben.

Genieten maar !

*nief: nieuw

(jaja ! De croque monsieur platen voor ons wafelijzer is gearriveerd !!)

Prut van eieren

Oftwel:

eiersla.

Goed dat dat niet op het pakje staat:

'eierprut'

Geen mens zou het kopen.

Buiten ik dan.

Maar ik ben raar.

Bon.

Ik kan je nu zeggen dat eiersla wilde maken.

Maar die eerste keer was dat niet het geval.

Eigelijk wilde ik gevulde eieren maken toen.

Je weet wel,

een half eitje,

met dan het eigeel met wat kruiden en nog wat lekkers,

in een mooi toefje terug in het halve eitje.

Als een hapje.

Voor een feestje.

Mijn eier-kook-kunsten schoten een tikkel te kort.

Want ik had mars-eieren.

Met putten en gaten in dus.

Zoiets kan je nu toch niet presenteren.

Op een feestje.

Als een hapje.

Dus ik verzon een B-plan.

Ik maakte eiersla.

Al morrend.

En zeurend.

Want dat doe ik dan,

als ik mijn B-plan moet gebruiken dat ik ter plekken verzonnen heb.

Nadien zeg ik dan zo heel erg hooghartig:

'toch geen slecht idee van me he!'.

Met hier en daar een goedgemikte klemtoon erbij,

en een wijsneus-snoet.

Nu bleek dat die eiersla zo lekker was...

Laat me dat ook even met een klemtoon herhalen.

'Nu bleek dat die eiersla ZO lekker was...'

Voila, nu dat duidelijk is,kan ik verder met mijn zin.

... dat ik die gewoon nog eens maakte.

En nog eens.

Het felste van al?

Al die eieren

die ik toch als prut ging verwerken

kwamen toch niet glanzend en mooi egaal uit hun schaal zeker?

Om onnozel van te worden.

Dus nu nog steeds,

als ik eiersla maak.

Mor ik.

Maar dan om die andere reden.

Mor-meid dat ik ben.

Dus.

Eiersla.

Je begint dus met eieren te koken.

euh? Nee toch?

Voor het geval je het niet weet:

een hardgekookt ei krijg je na ongeveer 8-10 minuten koken.

Dat is als je begint te tellen vanaf licht kokend water.

Ik moet het ook stééds gaan opzoeken dus bij deze ga ik dat niet meer vergeten.

Ik haal mijn eitjes eerst door zo'n eier-snijder.

Lekker lui.

En dan prak ik ze fijn met een vork.

Kwats er een goede hoeveelheid mayonaise bij.

Je papje moet aan elkaar blijven hangen,

maar ook niet verzuipen in de mayonaise.

Zwier daar een hoop kruiden in.

Bieslook,

peterselie,

basilicum,

wat je maar lekker lijkt.

Dan.

Ik ga het verklappen...

mijn eiersla-geheim.

Ik kieper er tello bij.

Je weet wel?

Ze staan met een kraampje op de markt.

Je hebt er soep van

maar deze heb ik nog nooit gegeten.

En sausjes.

Maar die ken ik ook niet van smaak.

En je hebt daar dus dit van.

Dat is bouillonpoeder.

Kruidenbouillonpoeder.

Lékker jong!

Met zo een hoop voordelen,

geen vet, amper zout, geen cholesterol

enzo enzo

ik ben hier niet om dat spul te verkopen dus voor details moet je bij mij niet zijn,

ik ben te lui om het na te kijken en over te typen

Je maakt er een minute-soepje van

of zwiert dat in je gerechten

en ik

ik zwier dat gewoon overal bij.

En dus ook bij mijn eiersla-prut.

Toch een goede ferme lepel.

Ge ziet dat...

dat potteke zit niet meer vol he.

En dan...

dan ziet je prut er zo ongeveer uit.

Ik krijg er op slag honger van.

Dan kan je dat royaal op je boterham smeren.

Lekker op een versgebakken -nog warm- broodje ook.

Of zo gewoon,

met een lepel

zonder iets er bij.

Blijft toch enkele dagen goed in de koelkast,

ik kan niet vertellen hoeveel juist

want lang overleeft dat hier eigelijk niet ;-)

Da's eiersla met een boke dan.

Ipv boke met eiersla.

Geen werk,

KEI lekker,

awel?

Waar wacht je nog op?

Maken maar !

How to: Roze fimo-knoopjes

Tutorial-tijd !

Haal de fimo maar boven want hier gaan je vingers van gaan kriebelen.

Wat heb je nodig?

- een uitstekertje

- een tandenstoker

- een blokje fimo

- een velletje bakpapier

- een oven

- een pastamachine of deegroller

- en een uurtje van je tijd

Eigelijk spreken de foto's voor zich,

maar ik kan het niet laten

zo wat flauwe kul er tussen verkopen

een mens moet laten weten dat ze er is,

toch?

Dus hier gaan we.

Kneed je blokje fimo zacht,

haal het door de pasta machine op een stand dat je goed lijkt als dikte voor je knoopjes.

Bij mij is dat de dikste stand

of de 2de stand.

Als je met je deegroller moet rollen,

dan rol je tot je denkt dat het oke is.

Enkele mm is goed.

Wil je een dik knoopje

of een heel fijn knoopje?

Dat is het voordeel van zelf maken:

je kiest dat allemaal zélf.

Men neme dan dat uitsteekvormpje

laat je even volledig gaan in dat lapje fimo,

even wiebelen met je vormpje, zorgt dat het makkelijker los komt.

Ga eerst met je vinger over het randje,

dit haalt rafeltjes aan de rand van je knoopje weg en geeft een mooier resultaat.

Duw dan met je vinger voorzichtig je bijna-knoopje uit het vormpje.

Maak zoveel je wil...

Breng details aan,

als je details wil.

Ik prikte met een tandenstoker gaatjes in de blaadjes.

Niet helemaal erdoor,

maar toch diep genoeg dat je ze goed zou zien.

Dan nog twee gaatjes in het midden.

Of vier, als je dat liever hebt.

En je knoopjes zijn klaar om in de sauna te stappen.

Een half uurtje bakken op 130°.

(remember: zet je venster open als je fimo afbakt, en kuis je oven héél grondig uit na het bakken!)

Et voila !

Je hebt je knoopjes.

Schuur onregelmatigheden weg met een velletje heel fijn schuurpapier.

Geef ze eventueel een laklaagje,

of laat ze lekker mat.

Net zoals je zelf wil.

Roomboterkoekjes

Een receptje dat niet klopt.

Daar gaat mijn haar van omhoog staan.

En da's geen zicht,

i'm telling you.

Dus laat ik jullie even niet sakkeren zoals ik sakkerde,

en gewoon meegenieten van het juiste receptje.

Nodig?

 150g roomboter

snufje zout

200g bloem

1 ei

100g suiker

Wat ik deed:

Mijn roomboter liet ik zo lang buiten de ijskast staan, dat ze bijna lopend werd.

En dan kwatste ik er alles gewoon bij.

Niet dat het veel was,

dus dat mocht bij elkaar.

En ik liet mijn woodie-tje het vieze werk doen.

'hahaaaa' dacht ik 'eens écht makkelijke koekjes!!'

Domme meid.

Toen... zei het recept, dat je het 15 minuten in de koelkast moest leggen.

En dat het dan hard genoeg zou zijn om een rol van te maken,

dit te snijden in plakjes

om dan de bullen af te bakken.

Niet dus.

Not funny,

als je er op rekent dat je na een half uurtje koekjes gaat hebben

die je cadeau kan geven aan iemand.

Je KAN het uitrollen tot een rol,

om dan plakjes te snijden

en dan de bullen in de oven te zwieren

zodat je geurige koekjes krijgt.

Maar dan moet je eerst 2-3 ellendig lange uren zitten staren naar een gesloten koelkast.

Niet erg hoor.

Zolang je daar maar rekening mee gehouden hebt in je planning.

Het resultaat geeft effectief héél erg lekkere boterkoekjes.

Zacht van binnen,

met een heel licht krokant buitenlaagje.

Ze zetten wat uit, dus big nono voor ingewikkelde uitsteekvormpjes te gebruiken.

Gewoon easy:

rolletje maken,

ijskast in.

Twee uurtjes later snij je die rol heel makkelijk in plakjes.

10-13 minuutjes in een voorverwarmde oven van 160°

en *ting*

je hebt njammie koekjes.

Njammie én makkelijke koekjes.

Maar wél enkele uurtjes opstijf-tijd geven.

Uitrollen met een deegroller is géén optie.

Been there, done that.

Smakelijk !!