Macarons met Oreo Vulling

Ik maakte macarons. Laat me dat even herhalen: ik maakte macarons. Nog eens? Nee oke, het is goed zo. (ik maakte macarons !!). Kuch, sorry.
Ik ging 3 jaar geleden naar een info moment in de syntra, liet me daar vertellen dat macarons zeker terug kwamen in het leerplan, en schreef me diezelfde dag nog in voor een opleiding brood en banketbakker. Vraag me niet om de exacte theorie waarom, maar die kleine ronde dingen wilde ik gewoon kunnen maken. Dat hoefde zelfs niet lekker te zijn. Ik moest ze kunnen maken. Et voila.

Maar als je denkt dat is een oefening is van in de les, vergeet het. We zijn ondertussen 3 jaar verder. Twee docenten verder ook. En ik heb geen les macarons zien voorbij fladderen. Noooo sir. Niet één. Dus na twee pogingen doorheen die jaren, die eindigden in de vuilbak, had ik er mijn buik van vol. Er zijn grenzen aan je eigen kunnen. En dit was de mijne. Take it or leave it. Zei ik met een grommel.

En dan heb je zo een Allerliefste, die je ermee plaagt en je heel bewust zo terug voor de uitdaging zet. Goed wetende dat wanneer het dit ging mis ging lopen, dat gegrommel zijn kant op zou gaan. Maar kijk. Ik snuffelde in mijn meest favoriete boeken. Haalde hier en daar de tips bij elkaar die ik doorheen de jaren in de theorie wel heel goed begreep, maar niet in de praktijk kon brengen. En kwam tot een zeer hallucinante ontdekking.
Ik kan macarons maken. Halleluja !

En in plaats van mij dan te eren als de queen der macaronnekes. Nee jong, krijg je daar gewoon het simpele 'Zie? Heb je daar nu al die jaren zo over lopen sukkelen?'. HUMPF !
Om dan nog maar te zwijgen over de vergelijking van mijn oreo vulling met een vogeldrol.
Je moet het van je partner hebben... heerlijk toch, die man zijn relativeringskunsten.

Dus kijk. Yes we can ! Er zijn géén grenzen aan je kunnen. Niet alles leer je op de schoolbanken, soms heb je alle kennis die je nodig hebt al in huis, en moet je enkel eens even een schup tegen je kont hebben om het nog eens te proberen.

En een ander recept. En een goede oven. Maar dat zijn details.

Poffertjes

Het moest er eens van komen... poffertjes ! Laat me nog even wat recepten uittesten, en dan deel ik hier met veel plezier de topper er tussenuit.

Nu krijg ik alvast terug zin in dat lekkers, iemand nog een receptje op overschot?
 

Sneeuwwitje-taart

 Sneeuwwitje is er klaar voor ! Kleine Lena werd 4 jaar, en kon even niet kiezen tussen een dansende ballerina of toch maar sprookjesachtige Sneeuwwitje.

Het is al even geleden ondertussen, maar toch nog een fijne verjaardag kleine meid!

Bloemkooltjes van marsepein

Geen fan van, van bloemkolen (tiens...klinkt dat begin bekend?) maar wel als je ze in marsepein maakt, dan knibbel ik ze gewoon helemaal op. Blad-en-nal !

Supersimpel om te maken. Zoals alles dat ik maak. Ik hou niet van ingewikkeld.

 

Steek een rondje groensel uit, snij dit in de helft.

Rol een bolletje wit, dit hoeft niet te rond of te perfect te zijn. Dat is uwe bloemkool in't echt immers ook nooit?

Leg je half rondje tegen het witte bolletje, duw niet te hard aan aan de ronde kant. Laat alle volgende groensels elkaar overlappen. Hoeveel blaadjes groen je wil, is naar je eigen goesting en smaak.

Duw met een vingertop de blaadjes aan de top wat uit elkaar en naar buiten, en huppa, je bloemkooltje is klaar !

Flans dat in een bedje van zand, liefst eetbaar zand, op een taart, en klaar is kees !!

 



Dotjes-pret

Schilderen en verven, het heeft iets nostalgisch. Van way back, kleuterschool of lagere school. Heerlijke tijd toch. Knoeien en prossen met een geweldig kleurrijk eindresultaat.

Pinterest staat vol met inspiratie, een kast met meer dan voldoende materiaal. Het enige dat me ontbrak al die tijd was de goesting en de tijd.

Een opruimmoment werd een creatieve vlaag en hup, de kinderkamer is weer net iets vrolijker en fleuriger dan voorheen !

 Niets anders nodig dan wat wattenstaafjes, verf en aan de slag dan maar !!

Kleur op het terras!

Een voor en na. Lekker spelen met kleur, met roze in de hoofdrol. Net zoals dat moet dus. Laat dat zonnetje nu maar komen !

Aardbei taartjes

Aardbeien. Het liefste gekocht bij zo'n leuk kraampje langs de weg, waar je nietsvermoedend eens een keer passeert en dan puut op de rem gaat staan omdat het water je al in de mond loopt bij de gedachte alleen. Recht van de boer. Heerlijk !

Eet ze zo op. Of mmmmm, op een taartje met pudding? Of misschien gewoon allebei.

Nodig voor 8 stuks:

banketbakkerspudding, vetdeeg (of een andere bodem naar keuze), 500g aardbeien en een portie zelfgemaakte confituur van de mama.

Mengen, bakken, laten afkoelen, zwieren en vegen, afwerken en 
laar !
Goh lekker... en gezellig ook, zo samen bakken. Want dit is zo simpel te maken dat ook de kleine hulpchef zijn schortje kon bovenhalen.
Of was dat gewoon omdat hij het allerlaatste uit de puddingpot wilde lepelen?