woensdag 20 juni 2012

Aardbei en lange vingers-dessert

Feitelijk moesten het mirenques zijn.

Zo zei het recept.
Maar de eerste keer dat ik dit maakte,
wist ik niet wat dat was.
En dacht ik dat lange vingers zo wel ongeveer hetzelfde zou zijn.

En feitelijk moest ik dan ook granaatappel kopen.
Maar eigelijk wist ik niet hoe dat eruit zag,
en zei de delhaize-mevrouw dat ze dat niet hadden
dus nam ik maar passievrucht.

Dat koppige... dat zat er toen al in.

Maar dat dessert is toen dik in orde gekomen.
Wat zeg ik?
Smullen was dat !!

Dus nu dat de aardbeien lichtelijk betaaldbaar geworden zijn
en roze aan de binnenkant.
Dat komt meestal tegelijk... die twee fenomenen.
Vond ik dat het tijd was dat ik dat dessertje nog eens maakte.

Omdat ik nu nog steeds koppig ben...
geef ik jullie MIJN versie van het recept.
Want die echte versie heb ik feitelijk nog nooit gemaakt.

En hoe kan ik nu een recept op mijn blog zetten,
dat ik zelf niet heb gemaakt.
Kan niet.
Toch?

Dus wat zet je op je boodschappenlijst?
- volle room (één pakske of fleske zal wel goed zijn)
- een zakje vanillesuiker
- een pak lange vingers
- 2 passievruchten
- een kilootje aardbeien
(maak daar een halve van als je niet doet zoals ik: eentje in de mond, eentje voor het dessert, eentje in de mond, eentje dan toch maar in de pot voor het dessert,...)
Het is een dessertje zonder al te veel werk.

Snij je aardbeien,
na je ze properkes gewassen hebt natuurlijk,
zwier er de passievrucht tussen.
En het zakje vanillesuiker mag er ook bij.
Zonder het zakje.
Juist de suiker.
Als't even kan.

Dit mag je een half uurtje,
of een uurtje
laten trekken.
Lekker laten marineren.


Dan neem je wat lange vingers.
En je breekt ze in stukken.
Sommige stukken mogen nog wat groter zijn,
sommige mogen poeder zijn,
speelt geen rol.
Alles poeder is niet lekker,
dus laat er nog wat 'bijt' aan.


Klop je room wat stevig,
niet overdrijven.

En zwier de geknakt-gekneusde lange vingers er tussen.

Het moet een papje worden,
de lange vingers mogen niet zwemmen in de room,
maar je mag ook geen droge koek hebben.

Deze foto is iéts te veel room.
Dus ik kieperde er nog wat lange vingers bij.

Oke oke, dat ziet er wansmakelijk uit,
maar dat komt goed!


Dan neem je een schoon potteke,
glazeke,
kommeke,
wat je maar in huis hebt.

Zwier daar een kletske van die pap in.
Kruimel er dan een lange vinger,
of een halve lange vinger over.
En nog een laagje van die pap.
En nog wat lange vinger.

En dan.
Dan is het tijd voor de gemarineerde aardbeien.

Ik hou wel van dat lange-vinger-room-papje,
maar je kan ook 2-3 aardbei
en 1/3 papje doen.



Nog wat kruimeljes van de lange vinger er over.
Eentje voor er schoon in te steken.
En hup,
je hebt een dessertje !


Lékker.

maandag 18 juni 2012

Een total make-over...

... van mijn bakspulletjes-kast.

Ik moest zoeken achter mijn ingrediënten.
In het heetst van de strijd moest ik alle bakken en dozen openzwieren in de zoektocht naar dat éne prulletje.
Na een tijd lag er meer OP de dozen dan IN de dozen.

Soms,
heel soms zo,
moest ik zelfs agressie gebruiken om de kastdeur terug dicht te krijgen.

Ofwel moest ik de *duw in de kast en raprap dicht*- techniek toepassen,
een techniek die ik me eigen maakte én perfectioneerde tijdens mijn tiener-jarenwaardoor ik op een onbewaakt
 -en vooral vergeetachtig-
moment overladen werd door bak en decoreerprutsekes,
als ik diezelfde kastdeur terug opentrok.

Dus.
Ik besloot dat het tijd was om mezelf een plezier te doen.
En dus mijn bakspulletjes-kast een restyling te geven.

In feite...
door een zeer-ambetante-maar-al-bijna-vergeten-verhuis
hadden we plots een kast extra.
Een grote kast.
Met veel plaats.

Die ik inpalmde.

Dit is de VOOR-foto.
De opgeruimde voor-foto eigelijk.
Want op een gegeven moment kon Bumblebee-vriendje het niet meer uitstaan
zo af en toe krijgt hij die kuren eens
en zat er ineens terug meer IN mijn dozen dan er OP lag.

Met een lastige bijwerking...:
niks zat in de juiste doos.
Dus ik moest nu nog langer zoeken.
Maar het zag er wel netter uit.
En ook op die onbewaakte en verstrooide momenten viel er niks meer in een stroom over je voeten.

Bon,
waar is die VOOR-foto?
Hierzo.

Dan had ik nog zo een kast met véél bloem en suiker.
In een onhandig hoekje weggestoken.
Zodat ik mezelf elke keer in een kronkel moest kronkelen om ergens aan te kunnen.
Niet handig.

Dus dat probleem pakte ik ineens ook aan.
Alle poedertjes en suikertjes en bloem-etjes enzo enzo (en gut dat waren er ZOVEEL!)
gingen in mooie glazen potten.

En toen zag het aanrecht er zo ongeveer uit.



Heerlijk toch?
Ondertussen stond élke tafel en kast ook bomvol bak-rommeltjes.
Want het ziet er altijd erger uit voor het beter zal worden.
(zegt mijn Bumblebee-vriendje).
En oh boy
wat een waarheid.

Maar.
Kijk eens hier!

Alles schonekes op een rijtje.
De vormpjes bij elkaar.
De laatste ingrediënten bij elkaar.
En dan maakte ik een aantal 'basis' dozen,
met materialen die ik altijd nodig heb bij het minste ik een taart ga decoreren of ga bakken.
Dus geen 15 dozen meer opentrekken om alles bij elkaar te sprokkelen.
Gewoon *hup* en ik kan beginnen.


En alles bloem-pjes,
suiker-tjes,
chocoladepoeder-tjes,
enzo
enzo
schoooon in een potteke.

Hoeveel bloem en suiker kan een mens verzamelen
vroeg ik me dan af.

Awelz
een grote kast vol !


Nu nog overal een schoon etiketje er op
en we kunnen er weer even tegen !

En wat eerst in 3 verschillende kasten slingerde.
Zit nu allemaal schonekes bij elkaar.
Dat heb ik toch maar ferm gedaan.
Al zeg ik het zelf ;-)

zondag 17 juni 2012

Zonnetje in huis !


Ooow, die lieve Marjolein toch !
Ik klik -zoals bijna elke ochtend- nietvermoedend mijn blogje open.
*hup* staat daar een leuk berichtje:
'je hebt een award gewonnen!'.

heel erg lief van je,
ik werd er helemaal warm van.
*bloos*
Wat ben ik toch blij dat je terug blogt,
niet meer gaan lopen nu hoor !! ;-)

De regels voor deze award zijn:

-Bedank degene(n) waarvan je de award hebt ontvangen
-Geef antwoord op de 10 vragen
- Nomineer 10 nieuwe blogs en laat ze weten dat ze de award hebben gekregen
Nu.
Tijd om die vragen te beantwoorden.
Happyhappy want deze keer waren het vooropgestelde vragen,
da's wat makkelijker dan zo zelf zitten peinzen over wat je gaat typen.

Hier gaan we !

* Wat is je favoriete dier?

Ik moet zeggen dat ik in elk diertje wel iets leuk kan vinden.
Buiten spinnekoppen, die doen neus rimpelen in een 'bweikes!-snoet'.
Maar voor de rest ben ik gek van honden,
kleintjes, grote, hele grote... laat maar komen!
Die trouwe viervoeter, altijd klaar voor een fikse wandeling,
schatjes die kronkelen van plezier als je ze aait
en ondertussen gans je armen ondersloeberen
van contentement.
Of zo'n groot exemplaar,
dat je eens goed kan vastpakken en knuffelen.
Honden...
Ik zou niet zonder kunnen !

Maar zo ben ik ook nog zot van bijtjes.
Haja ;-)
Die zijn dottig,
koddig,
en lekker fluffy.
Maar ik ga ze niet knuffelen, denk ik.

En paarden.
Mooie sierlijke dieren,
wat een vrijheid om op hun rug in de natuur rond te sjokken.
Als een vuilniszak heen en weer te bobbelen als ze beslissen om prompt in galop te gaan.
En dan halverwege hun nek hangen als ze dan in de rem gaan voor dat sappige sprietje groen.

En konijntjes, zo schattig fluffy.
Vissen, mooi om naar te kijken.
Katten, wanneer ze je even tolereren en je even hard als hen geniet
van die 5 minuten toegestane aai-sessie.
(en dan maar rap je hand weg trekt voor je een scharrel vast hebt)
Vlinders !
Ik ben gek van vlinders, nog steeds roep ik -in welke situatie ik dan ook ben- als een klein kind
 'kijk! een vlinder !!' als ik er eentje zie.

Rare meid, hmm?

* Wat is je favoriete getal?

Moet ik hier iets zinnigs op schrijven?
Want zoniet zou ik zeggen:
geef me maar een twee.
Dat schrijft leuk.
Je kan daar zo'n wiebeltje aan schrijven.
Of een rechte streep, in een slecht humeur ;-)
En 'tweeëntwintig' ziet er grappig uit.

Maar ik hou ook wel van de 0.
En van de 8.
Omdat deze zo heerlijk makkelijk schrijven.
Als linkshandige begin ik die ook verkeerd te schrijven.
Dus telkens als ik dan een rechtshandige een normale 8 of 0 zie schrijven
denk ik:
'eh? wat gek !'
*grijns*

* Wat is je favoriete non-alcoholische drank?

Ik denk...
bruiswater.
Of ice-tea.

Niet alle bruiswater, want spa broebelt te hard.
Die broebels broebelen tot in je neus als je dat spul drinkt.
En aai-dont-laaik broebels in mijn neus.

En ook niet alle ice-tea.
Dat green-spul daar.
Niet te drinken.

En melk !!
Melk is lekker !
Goed fris dan.
Alstublieft.

* Facebook of twitter?

Euuhm.
Facebook?
Want daar kan ik tenminste aan uit?

Diene twitter jong...
dat is nog een miserie.
I'm telling you,
dat klikt niet tussen ons.

Je mag één zin typen, met misschien nog een linkje er aan geplakt.
En that's it.
Hoe kan ik nu mijn ding zeggen
in één zin?

ZIE ik er uit als iemand die iets kan zeggen in één zin?
Dus telkens ik een tweet de wereld in stuur,
moet ik halverwege giga-veel 'eeee'-tjes verwijderen.
Want je mag maar een 'tweet'.
En ik maak er telkens een 'tweeeeeeederdetweeeeeeet' van.

Mag dus niet he.

Dus geef me maar facebook.
Daar mag ik tenminste kwetteren.

* Wat is je passie?

Gut.
Heb je even?
Zowat alles dat ik doe in mijn leven kan ik een passie noemen.
Vermoeiend hoor.
Ik kan zo nooit eens iets half doen.
Steeds moet dat tegoei zijn.

Wat ben ik jaloers op mensen die maar half werk kunnen verrichten.
En daar dan happy mee zijn.
Veel simpeler toch?

Oftenee... misschien ben ik wel blij dat ik altijd zo vol voor iets wil gaan.
Dat is een fijn kenmerk.
Vind ik zelf.

De collega's zijn het daar niet altijd mee eens...
ik durf nogal eens door te zetten,
wanneer zij het al lang moe zijn.

Zo ongeveer hetzelfde als dat mijn Bumblebee-vriendje nog enkele winkels wil doen,
als ik dat heen en weer kuieren al lang KEI moe ben.
Winkelen... da's mijn ding niet.

Of het zou in een hobbywinkel moeten zijn.
Of in een schoenwinkel?
Dan is't oke.

Maar bon.
Mijn passie zeker he?

Zowat elke hobby is een passie.
Goei antwoord?

* Krijgen of geven?

Hmm, la-me-ff-denken...
Ik zou kunnen zeggen dat ik liever geef dan krijg.
Maar ik weet niet of dat wel juist is?
Ik geef héél erg graag.
Maar ik kan er niet aan doen...
ik ben zo'n typetje dat de cadeautjes van onder de kerstboom gaat prullen,
om daar dan eens goed met te rammelen...
en ze dan met een onschuldige snoet terug te zetten terwijl mijn herseninhoud al stevig aan het kraken is over wat het nu zou kunnen zijn.
Jaja, ik doe dat NOG steeds.

Maar dan langs de andere kant.
Het is zo leuk om iets te maken
of te zoeken
waarvan je weet dat de krijger het zo fijn gaat vinden om...euh... te krijgen.
Als je een hint juist onthouden hebt
of goed hebt kunnen inspelen op iemand zijn of haar 'ik-wil-da-hebben!!'
dan is het echt leuk om iets te geven.

Dus misschien...
krijg ik het liefste wanneer ik zelf ook iets terug mag geven?
Dan is krijgen dik oke.

Maar krijgen als ik zelf niks terug kan geven...
vind ik niet zo fijn.

* Wat is je favoriete patroon?

Streepjes.
Ik hou van streepjes !
Fleurige, frisse streepjes.
Of ze nu recht gaan of scheef,
horizontaal of verticaal.
(is dat nu met een 'c' of met een 'k'...?)
Met veel kleurtjes of met weinig.
I don't care.

Ik hul mijn Bumblebee-vriendjes in streepjes.
Als hij niet vrijwillig dat strepen-truitje kocht dat ik zo mooi vond,
dan geef ik hem toch gewoon eentje cadeau dat er heel erg op lijkt?

En begin dan te kirren van blijdschap als ik mijn strepen-vriendje
-een beetje ongemakkelijk aan zijn truitje trekkend-
in de deuropening zie staan.

Ik heb zo van die strepen-kousen gekegen van mijn Bumblebee-mama,
een hele tijd geleden.
In belachelijk felle kleuren.

En
(hier gaan we weer met mijn rare praat)
ik hou ervan om die flashy voetomhulsels aan te doen,
op zo'n donkere dag.
Of wanneer ik ergens moet zijn waar ik heel erg serieus moet zijn.
En waar al de rest van de omgeving ook serieus is.
Of gewoon als ik er zin in heb.

Want ik weet dan, dat onder die jeans,
in die schoenen,
kousen verstopt zitten.
In een flashy kleur.

En als ik dan zo zonder nadenken mijn benen over elkaar zwier
(met zo'n lengte van benen heb je het over 'zwieren')
zie je zo'n stukje kous dat 'hallo!!' zegt.
lees: schreeuwt.
En telkens als ik dat zie moet ik grijnzen.
Als een idioot.
En moet ik ook bumblebee-vriendje er op wijzen:
'kijk ik heb mijn happy-soks weer aan!'.
En dan moet hij ook grijnzen.
Maar dan eerder van 'ojee... jij bent nog steeds écht raar!'.

En ik weet zeker dat andere mensen OOK moeten grijzen,
als ze mijn sokken zien.

Dus bij deze een cadeautip aan mijn toekomstige gevers:
happy soks please !!
*grijns*

(krijg ik nu ook een tip van die gevers, want dan worden ze krijgers en ik wil altijd tips van krijgers!!)

* Wat is je favoriete dag van de week?

De maandag !
Dat is voor mij altijd een vrije dag geweest
in de vorige carriere was dat,
en nu met de niet-meer-zo-nieuwe-job is dat meestal ook nog altijd het geval.
En de week beginnen met de vrije dag,
dat blijft fijn ;-)

Oke, dan is het op zaterdag en/of zondag wel werkendag,
maar dat hoort dan weer bij de job.

* Wat is je favoriete bloem?

Alles dat fleurig en geurig is !

Alles dus eigelijk.
Ik heb wel een zwak voor kleine bloemetjes,
heel veel kleine bloemetjes.
Zoals vergeet-me-nietjes,
of van die paarse grondbedekkertjes waarvan ik de naam nooit kan onthouden.

Maar eigelijk is alles goed.

(kijk kijk, ik doe eens niet moeilijk!)
* Wat is je favoriete land?

België?
Want zo slecht hebben wij het hier niet hoor.
Een grappig taaltje,
met zo ongeveer elke 5km verder dat je gaat wel een ander dialectje.
De ene kant van het land verstaat de andere kant niet.
Zowel horizontaal als verticaal.
(vertikaal?)
Lekker eten
en als je een man bent: ook veel lekker drinken.
Vakantie in eigen land, met de zee,
de ardennen,
de kempen,
en de steden.

Natuurlijk hebben we hier en daar wel een minpuntje,
maar how zeg, welk land heeft dat niet?

Neenee, ik zou hier niet weg willen.
Ook niet als de stralende zon van het buitenland lonkt
want na een tijdje zit die zonnecreme dan precies onder mijn vel ipv er op en dat plakt en dat kriebelt en jeukt en verbranden doe ik toch nog steeds, ongeacht of ik nu factor 185 gebruik of niet.

Zo.

Dat was het.
Je had toch niet verwacht dat ik ging antwoorden met één zin zeker? ;-)

Nu moet ik 10 andere blogs nomineren.
Even denken:

Deze dame is creatief in alle facetten.
Zowel bakken als naaien als lekker organiseren: alles kan ze !
http://thuisproject.blogspot.be/

En deze dame moet ik al niet meer voorstellen denk ik...
haar haakwerk... daar kan je alleen maar over dromen.
http://hakenenmeer.blogspot.be/

Nog zo eentje die geen aankodiging meer nodig heeft zeker?
Wat een inspiratie bron:
http://eloleo.blogspot.be/

Deze lieve dame heeft een blogje vol leuke tutorials,
inspiratie en knappe creaties:
http://demerle.blogspot.be/

En voor prachtige genaaide spulletjes,
die eens wat anders zijn dan anders.
Mooie gescrapte creaties en meer moois dan je in een keer kan lezen:
http://jann-will.blogspot.be/

En dan...
iemand die ik nooit kan overslaan als ik een award mag doorgeven:
http://annette-werkjes.blogspot.be/
Met haar prachtige borduurwerkjes,
mooie foto's van haar lieve kinders,
naaisels,
baksels
en nog veel meer.

Dames, jullie verdienen het allemaal zo hard!
Ik weet het,
het zijn er geen 10.
Maar ze zijn met zorg uitgekozen en ze zijn allemaal samen wel veel meer dan 10 blogs waard ;-)

Fijn weekend nog allemaal !!

dinsdag 12 juni 2012

Aan alle lieve papa's...

...die een voorbeeld zijn voor hun dochter (of zoon).
...die er steeds staan voor een klusje of een helpende hand.
...die met een grapje en een zottigheid altijd zorgen voor een glimlach op je snoet.
...waarvan je weet dat je voor alles en altijd bij hen terecht kan.
...die je steunen in alles dat je doet,
en die je steeds weer een eerlijke mening geven.

Aan AL die lieve papa's:
hopelijk hebben jullie allemaal een fijne vaderdag gehad !

Maar pssst...
wil je eens wat weten?
Mijn papa he...
mijn gekke en grappige Bumblebee-papa...
hij heeft een hekel aan het woord 'papa'.
Dus eigelijk is het mijn 'Bumblebee-voke'.
is toch de allerliefste van allemaal !

En om hem in de bloemetjes te zetten...
wel... tja
je kan moeilijk een bos bloemen kopen voor een man.
Wel?

Dus.
Ik maakte weer iets lekkers ;-)
Mét een bloemetje er op !


Dus eigelijk is dit een boeket bloemen.
Maar dan een beetje anders.
Beetje maar.

Want die papa's,
die verdienen af en toe toch eens eens iets extra.
(zowel een dikke-dikke merci als wat grammetjes erbij op de weegschaal nadien ;-) )

Alle receptjes volgen later nog!


zaterdag 9 juni 2012

Tijd voor iets nieuws !

Overal kwam ik ze tegen.

Meneer van Goe-Gebakken was de eerste.
Dan die van de Meesterbakker
(jaja, ik ben bak-programma's-op-tv-verslaafd!)
en dan in zowat élke kook en bakboek dat ik vastnam,
stonden ze OOK al.

Watte?

Awel.
WAFELS !

En een mens kan daar dan zo'n goesting in krijgen!

Dikke pech natuurlijk als je geen wafelijzer in je bezit hebt
en je not a clue hebt hoe je daar nu feitelijk aan moet beginnen.

Dus.
Ik trok een lipje
zo'n schattig zo.
En ik wapperde wat met mijn overdreven-lang-ooghaar.
Dat schijnt er onweerstaanbaar uit te zien.

En zei mijn Bumblebee-vriendje nu-toch-wel-niet* dat hij eigelijk al eventjes een nieuw croque-monsieur-machinetje wilde.
Want het onze voldeed niet aan zijn wensen.

Zijne boterham paste er niet in.
Klein detail natuurlijk...

Dus wij gingen op zoek naar een wafelijzer.
Met croque-monsieur-platen er ook bij.

Vraag dat nu aan vriendje,
en hij zal zeggen dat we op zoek gingen naar een croque-monsieur-machine.
Met wafel-ijzer-platen erbij.

Ieder zo zijn kijk op het verhaal.

En we vonden het !



Schoon toch... zo'n spiksplinternieuw apparaatje.

Een beetje eng ook, moet ik toegeven.
Want dat gammele machinetje
je weet wel, waar vriendje zijne boterham niet inpast
is één ding.
Maar deze schattebol is groot.
En zwaar.
En very hottentot !

Dus met een dik ei* begon ik er aan...
Hoe dat avontuurtje juist ging
dat is voor een volgende keer ;-)
Maar ik kan al wel zeggen:
zelfgebakken wafels zijn lékker !



*nu-toch-wel-niet = per toeval, out of the blue
*met een dik ei = met wat schrik

Fijn weekend allemaal !

donderdag 7 juni 2012

Bolletjes-moederdag-taartje !

*haalt heel erg diep adem*
Mannekes,
hier komt een giga-lange blogpost aan,
iedereen er klaar voor?
Ik had weer iets geweldigs in mijn hoofd
je kent dat wel, je hebt een idee, en je weet dat het te onnozel voor woorden is,
maar je hebt het in je hoofd en je krijgt dat er niet uit zolang je je zin niet doorgedreven hebt.
dus ik diepte verse eitjes, een dik pak bloem en mijn roze suikerpasta op
en
deed mijn ding.
Ik kon al een tijdje rekenen op een vragende frons van Bumblebee-vriendje,
dat heb je als je zonder reden ineens als een gek rondjes begint uit te steken.

Nochtans was ik goe bezig.
Want ik probeer tegenwoordig over mijn timing na te denken
en te zorgen dat ik zonder een druppel zweet of een angstige blik naar de tiktakkende klok
 aan een taartje (of ander baksel) kan werken.

Dus ik begon enkele dagen van te voren
en die rondjes suikerpasta
werden bolletjes.

Nu dacht ik
lekker naief van me, dat geef ik grif toe
'oh, met deze bende bolle bolletjes, daar kom ik al een eindje mee!'


Nu ja.
Niet dus.

Dus:
als je een bolletjes taart wil,
stroop je mouwen op
roep de kids erbij
of je eigen versie van mijn Bumblebee-vriendje
en commandeer ze om bolletjes te rollen.
Want dat deed ik uiteindelijk ook maar dan.

Voor de geinteresseerden:
die vragende frons werd een afwisseling van gefrustreerde spleetjes,
smekende mag-kik-nog-nie-stoppeuh?- puppyoogjes en uiteindelijk een norse blik.
Ook aan de loyaliteit van mijn geweldige vriendje zijn grenzen
zo blijkt.
*proest*
Bon.

Voor heel die bolletjes affaire moest ik natuurlijk een taartje bakken.
En ik begon met mijn botercreme.
Die ik volgens dit receptje in elkaar flanste.

Ik kieperde er deze keer zelfgemaakte rabarberconfituur bij,
waarvan het receptje nog volgt
kwestie van toch eens een ander smaakje te hebben
en -wat dacht je dan- roze kleurstof.
Want wit is maar wittekes he.

Nu, dat gekke idee in mijn hoofd,
was dus een bolle taart,
met bolletjes.

Dus ik haalde mijn ikea-kom boven,
kliederde heel de boel onder met mijn cake-release spul.
(inboteren en inbloemen werkt ook!)


Ik moest mijn bak-bol-vorm een beetje ophogen met bakpapier,
ik hou van cake,
maar niet als het door gans mijn oven loopt te puffen en te blazen.

Mijn resultaat zag er -recht uit de oven- zo uit !


Ik gebruikte het fanta-cake receptje.
Met een klein hartje, want ik wist niet zeker hoe hoog dat spul zou opkomen
en of het wel mooi zou ontvormen.

Maar dat was dus allemaal geen probleem.


De vulling was er eentje dat ik al eerder had gemaakt,
maar zelf nog niet had mogen proeven.
Dat heb je als je een taart maakt voor iemand anders natuurlijk.
Dus ik prepareerde die easy-peasy kersenvlaai-vulling nog een keertje.
En zwierde die er tussen.


Hoedje van de taart er weer op
(ik had twee lagen trouwens... dat lukte perfect met één portie kersenvlaai-vulling)
en dan kon ik beginnen met afsmeren.

Ik koos ervoor om een heeeeel dun laagje botercreme te gebruiken,
de proevers in kwestie zijn daar niet zo'n liefhebber van,
en we willen dat ze éten en niet morren,
dus ik was een tikkel zuinig.


Een bol taartje bekleden, het is eens iets anders,
wel grappig om te doen.

Hier was ik halverwege in het proces-der-bekleden.
En ik moet zeggen
het liep wel lekker vlotjes.

Tot zover,
was mijn timing perfect.

En dan kwamen de bolletjes weer in beeld.

Ik plakte ze vast met wat eetbare lijm,
mooi boven elkaar.
Niet moeilijk
alleen een werkje van laaaaaange duur.

Byebye perfecte timing...

Dus trek er véél tijd voor uit.
In je werkschema.
Voor je timing.


Want eigelijk
en dat mag je niet doorvertellen
was het de bedoeling dat GANS die taart met bolletjes bekleed was.

Maar ik kan je verzekeren
na een tijd kan je geen bolletje meer zien of ruiken.

En als gans je timing in het gedrang komt,
daneuh,
kieper je er wat kleine B-plan-bolletjes over
en hoop je dat niemand het opmerkt.


*en ademt eindelijk weer uit*
Voila !
Het zit er op.

Moest je de gigantische tips die doorheen heel dit bolletjes-taart-blogje verwerkt zitten niet gesnapt-gesnopen hebben:
begin op tijd bolletjes te rollen en maak er 185 keer zoveel als je denkt nodig te hebben !
Zo.
Nu gesnapt? ;-)
Het is voor je eigen goed hoor.
Want zeg nu zelf.
Het is toch een geweldig idee?
Zot.
Ja...
Maar mooi !
Veel plezier ermee !

dinsdag 5 juni 2012

Een roze roos voor...

...jullie allemaal !

Ik weet dat het hier de laatste tijd stilletjes is op mijn blogje,
Veel te doen
weinig tijd
je kent dat wel.

Dus daarom voor jullie allemaal,
dikke dankjewel
voor de lieve comments die ik blijf krijgen
en het geduldige wachten op het volgende blogje.

Gisteren negeerde ik de rommel en al het werk dat me nog te doen stond
scharrelde ik mijn fimo-spulletjes op
(lees: eigelijk zijn dat die van mijn Bumblebee-zusje... en ik heb ze gewoon gepikkedieft)
Ik zocht én vond mijn fimo boekje dat ik nog niet zo lang geleden in mijn armen sloot en adopteerde uit een hobbywinkel.
En hupsasa, ik was vertrokken voor enkele uurtjes fimo-fun.

Dit was mijn eindresultaat:



Moooooi toch?

Ik ben er geweldig fier op.
Zo af en toe doe ik nog eens een loopje naar de hobbykamer om als een onnozele te staan grijnzen naar mijn cane.

Bon.
Ik maakte in één moeite ook een tutorial voor jullie.
(multitaskend superwijf...?)

Dus je kan er zelf ook aan beginnen !
Wat heb je nodig voor een roos-cane?

- een half blokje zwarte fimo soft
- 5 reepjes witte fimo soft
- een half blokje roze fimo soft
- een pasta machine of een deegroller
- een scherp mes
(en een dikke portie spierkracht en engelengeduld!)

Voor de blaadjes van het roosje kan je gewoon roze gebruiken, maar ik vind ze juist zo mooi door het kleureffect, dus ik wilde dat wel eens een keertje proberen.
Skinner blend, noemt de techniek.
En ik kreeg de bibbers van de tut's die ik vond op het internet,
hopelijk krijgen jullie die ook niet van mijn tutorial?
Je begint met je roze en wit goed zacht te kneden,
dan rol je het uit tot een vierkant.


Van het vierkantje maak je dan een driehoek.
Van allebei de kleurtjes.


Ga daar eens over met je deegroller, zodat je lapjes mooi aan elkaar plakken.
En haal dat een keer door je pasta machine, op de breedste stand.


Dan plooi je het onderste deel naar boven.
Zodat je een plooinaad krijgt beneden.
Probeer het altijd mooi gelijk te leggen, zowel bovenaan als opzij.


Haal dat weer door je pasta machine,
op de breedste stand, met de naad éérst.
Heb je geen pasta machine,
dan rol je steeds in dezelfde richting met je deegroller,
van beneden naar boven.


Na enkele keren ziet je lapje fimo er zo uit.
*eek* paniek !
Want ik dacht de eerste keer ook dat dit never-ever zou goedkomen.
(euh, eigelijk kwam dat bij mij ook niet goed, mijn eerste lapje plooide ik verkeerd,
tja... onduidelijke tut's, dan krijg je dat!)


Nog steeds naar boven plooien,
en met de naad eerst door de pasta machine.


En nog.


En nog...

Als je dan uiteindelijk zo ongeveer dit hebt...
dan plooi je terug dubbel
en rol je een andere kant uit.

Want je skinner blend moet van licht naar donker gaan
dus kies een kant
(ik koos voor de lichte)
en draai je lapje zo eens een keer door de machine.

En dan op een fijnere stand, op dezelfde manier erdoor.


Tot je op bijna de allerfijnste stand zit van je pasta machine.
Ik kwam niet verder dan 7 of 8,
vanaf dan werd mijn lap zo lang en zo dun, dat het onhandelbaar werd.

Je ziet het kleurverschil niet echt op de foto
(ja mannekes, met fimo-pollekes* foto's trekken terwijl er een stuk hangt te zwiebelen* over mijn tafel, niet makkelijk zenne !)
maar het is er wel.


 En dan rol je heel de handel op.
Beginnen bij het donkerste,
rol zo strak mogelijk op en duw ondertussen goed aan,
zodat al je laagjes mooi aansluiten en je geen luchtbelletjes krijgt tussen de lagen.


Rol dan een reepje of twee zwart uit.
Heel erg fijn,
ook weer stand 7 of 8.


Leg je rolletje skinner blend daar dan weer op,
en geef het een laagje extra.


Zo dus.


Nu ga je je cane reduceren,
wat wil zeggen: dunner en langer maken.

Dit doe je door op je cane te knijpen alsof je het de keel dichtnijpt.
(oke dit klinkt bruut, maar het is de beste beschrijving die ik kan geven)
Knijp van het midden uit, zo naar boven en onder, draai niet aan je cane, die vervormt je kleuren.
Rol af en toe op je werkvlak zodat ie wel mooi rond blijft,
maar blijf niet rollen want ook dit vervormt heel de boel.

Als je ongeveer 18 cm hebt, dan snij je je cane in 6 stukjes.

Ik zie je al tellen.
Ik had er ook 6 ja
maar ik vergat een foto te trekken van alle 6 stukjes.


Van 5 van de 6 stukjes snij je een deeltje af.


Het 6de stukje vorm je in een druppel vorm, en dit rol je op.
Daar rond zet je dan de 5 andere stukjes cane.
Por en prul tot je ongeveer deze vorm hebt...


Vul dan aan met zwarte fimo,
probeer zo rond mogelijk te gaan met je fimo,
des te ronder = des te mooier je roosje zal worden.


Terug tijd om te reduceren.
Remember: veel 'keel-dicht-knijpen'-handelingen en weinig rollen,
of er schiet niks van je roosje over straks.

Wil je grotere kralen maken met grotere roosjes op,
dan stop je op tijd met reduceren.

Wil je erg kleine roosjes,
dan ga je een lange tijd door.
Des te fijner je cane, des te kleiner je roosje.

Ik vind het fijn om van één cane verschillende afmetingen te hebben,
je kan van een dikker stuk nog altijd een fijner maken
omgekeerd kan niet.
Logisch.

Voila.

En dit is dan je cane.


Snij ongeveer in het midden om het mooiste resultaat te zien,
van elk uiteinde van je cane zal toch een cm of 2 af moeten,
dit hou je bij als restklei, goed voor iets op te vullen of mee te proberen.

Nu ben je klaar om kralen te maken met je zelfgemaakte fimo-cane !
Bewaar je fimo en je cane altijd mooi afgesloten in een doosje of plastiekfolie,
fimo-soft droogt zo snel niet uit,
maar na enige tijd krijg je dan toch barstjes en dat is zonde van je werk.

Hopelijk was dit een duidelijke tutorial,
en hebben jullie er wat aan.

Veel plezier ermee !

*pollekes: handen
*zwiebelen: zwaaien, hangen

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...