Op kousevoetjes

Ja ik weet het, sinterklaas zit al even terug in zijn luie stoel op het strand. Maar ik plukte deze sloefjes met een andere reden van achter de kast en van onder de zetel vandaan.

Want het is tijd dat jullie kennismaken met de twee eigenaars van deze -meestal verloren en verlaten- goederen. 

Links, Grootste Man. Nu 4 en nog wat jaartjes oud, fervent autoliefhebber. Laat graag boertjes en scheetjes en moet daar heel erg hard om lachen. Springt met veel plezier in plassen, zwiert nog liever met stokken en staat regelmatig voor de volle 10 min mee in de keuken te bakken.
Pannenkoeken, spaghetti zonder saus en pizza eet hij het allerliefste. En later wil hij groot en sterk worden als papa. Of een Ninja turtle, naargelang op welk moment je de vraag stelt.

Rechts, Kleinste Man. Een jaartje en heel wat oud. Verzot van boekjes, knuffels en gekke toeren uithalen met iedereen die hij te pakken kan krijgen. Lichtelijk rebels en overactief. Kruipt het liefste overal op-onder-achter-over-langs, gooit kraaiend van plezier een stapel blokken om en gaat de grote broer in achtervolging wanneer hij maar kan. Is creatief en heeft gevoel voor muziek.
Eet zowat alles en groeit veel te snel, waardoor we straks 2 ninja's in huis hebben.

Hallo daar dus. Samen met de papa van deze twee patatjes vormen ze het middelpunt van mijn  leven. En dit is alvast het langste dat die twee sloefjes onaangeroerd op de salontafel hebben gestaan.

Geen kinders die noodgedwongen op één kousenvoetje huppelen nu (alsof ze dat erg zouden vinden), maar wel veilig en wel onder mama's vleugels vertoeven deze week.

Deze twee schatjes noem ik met veel plezier mijn pluskindjes. En ik kan enkel het allerbeste uit mezelf halen om hen de tijd van hun leven te geven in papa's week.

Creatief zijn ten huize bumblebee gaat tegenwoordig dus vooral samen met hele vieze handjes en snoetjes, en glunderende oogjes.
En een vieze vloer. Niet vergeten... die is er ook steeds weer ;-)

Naambordje in suikerpasta

Een naambord maken in een heerlijk ouderwetse stijl,

dat al flink wat winters overleefd had

en er vooral niet te precies uitzag...

oooojee !!

Ik bezat nog geen pen met eetbare inkt, dus peuterde en friemelde de naam met een tandenstoker en kleurgel.

Duwen was absoluut not done, want ik had mijn suikerpasta niet lang genoeg laten drogen...

wat een werkje !

Hoe doe je dit een beetje simpeler?

Snij een hotseklotse, goed dik stuk suikerpasta uit.

Met hoekjes en kantjes, randjes en stukjes.

Nadien duw je met de achterkant van je mes de 'planken' er wat duidelijker in.

Duwen, niet snijden, of heel je boel gaat wankel zijn.

Vorm met de punt van je mes of een tandenstoker nerven en 'vijsjes' in je bord.

Doe dit allemaal als de suikerpasta nog vrij zacht is,

of je gaat korrelig resultaat krijgen.

Dan...

dan laat je de boel netjes drogen en uitharden.

Schrijf je naam

of wat je maar wil schrijven

op een papiertje,

exact zoals je het wil.

Draai dit om en ga met een potlood goed duidelijk over al je lijnen.

Draai je papiertje met de potloodkant op je suikerpasta,

en 'kleur' heen en weer over je papiertje met je potlood tot alles bedekt is.

Niet te hard duwen, maar wel druk uitoefenen, of het heeft weinig zin.

Haal voorzichtig je papiertje er af, en je letters zullen vaag op je suikerpasta staan.

Neem je een pen met eetbare inkt, of een miniminimini fijn penseeltje boven.

Je kan een papje maken met pure alcohol en kleurgel, of je kan dippen en rechtstreeks aanbrengen.

Wil je je naambordje op stokjes, zoals ik,

kan je ofwel tandenstokers gebruiken,

maar dat was voor mij niet stevig genoeg.

ofwel lolly-stokjes,

of eenders wat er op trekt.

Een goed streep stevige icing,

even laten drogen,

en dan flink tegen je achterkant duwen.

Laat zo even drogen en uitharden,

op een recht oppervlakte.

En klaar !!





Niet zo bee-zzy?

Wat blik ik soms nostalgisch terug op mijn bee-zzy blogtijd. Dagelijks een postje, constant de creatieve kriebel in mijn handen en mijn buik. Leven van die vibes en al de rest maar stevig en snel afronden om toch maar verder te kunnen freubelen.

In  één jaar tijd veranderde er veel in mijn leven, ik maakte een ommekeer en tuimelde tussendoor nog ettelijke malen over mijn voeten en aanverwanten door achteruit te kijken of net te snel te willen rushen naar het volgende avontuur.

Van het jonge koppel dat trots met een handkrabbel een blok bakstenen het hunne maakte, naar halsoverkop single met een rugzak vol vele gedachten en herinneringen mee zeulend.

En nu een jaar later, kan ik terug mijn neus in de lucht foempen en zeggen dat het me sterker heeft gemaakt als persoon, als vrouw en als partner. Dus we zeggen het voort: op naar die creatieve kriebels, want wat mis ik ze toch.
 

Taartje op een taartje

Ik heb iets met kleine taartjes maken als decoratie van een grote taart.

Ik kan het niet helpen.

Ze zijn dan ook zo leuk om te maken.

Ik maakte tot nu toe  veel verschillende exemplaartjes

zoals deze fleurige taart voor op de bumba-taart.

Een super simpeltje voor op de ballerina-taart.

of wat denk je van dit niet-eetbare taartje van fimo?

Bon.

Terug naar de marsepeinen versie.

Ik wilde een chocolade taartje,

met een dikke frosting er tussen

en een jam-laagje dat er tussenuit sijpelde.

Jaja, daar is over nagedacht.

Dus ik stak dikke chocoladebruine rondjes uit,

en iets dunnere witte,

en heeeeel erg dunne rode, die ik met de losse hand wat hobbeldewobbelde maakte.

Stapelen maar!

De 'jam' laag een beetje krom duwen over de frosting,

anders sijpelt ie namelijk niet, maar steekt ie recht naar voren,

niet echt 'echt' dan he.

Neem u een innieminnie spuitmondje en héél erg stevige icing.

En draai een koddig dotje,

en nog eentje

en nog eentje...

Innieminnie bolletjes als kers op de taart.

Ha !

Letterlijk,

dip deze nog in je icing als ie nat is, anders moet je nadien gaan wroeten met eetbare lijm.

Klaar !

Leutig lammetje van suikerpasta

Zoek u ne keer een lammetje op. Hoe ga je die stekkepootjes fabriceren voor op een kindertaart huh? En daarbij, waarom zou je daar de moeite voor doen, als je eigelijk enkel maar wil dat iedereen naar dat koddige koppie'tje kijkt en 'moh' zegt?

Na wat gezeil op de www-wateren vond ik een heerlijk voorbeeld, dat ik ondertussen alweer kwijt ben, dat heb je als je achterloopt met je blogs, dus als iemand zijn verloren schaap ziet, geef een gil dan zet ik de link naar je site erbij.

Ik inspipikte het lammetje dus. Een stel zwarte pootjes, een peervorming zwart kopje,

twee grote onschuldige oogjes, een ploefstaartje, twee ronde oortjes en een dik wit lijfje.

 

Laat je hoofje, pootjes en lijfje al uitharden, de details kunnen best nog wat plooibaar zijn, dit werkt makkelijker. Frummel wat met de oortjes, pootjes op juiste plaats, kopje ondersteunen tot de icing-lijm zijn werk doet, staartje niet vergeten (my god, dat staartje is zoooooho cute!) en klaar !!

Is ie niet schattig? Klein, mollig en cute. Beter dan zo'n vel-over-been-skinny-schaapbeest, toch?

Hoja... dit schaapje kon je terug vinden op mijn tractor tom taartje.



Review haaknaalden

Het heeft wat te zeggen... de haaknaald. De oude, onverslaanbare versie, of een flashy trendy exemplaar.Wat is jou voorkeur?

Geef toe. Het nieuwe exemplaar ziet er fun uit. En dit is er dan nog maar eentje. Je zou ze gewoon gaan verzamelen om in een glazen potteke te zetten en naar te kunnen kijken.
En boeketje haaknaalden, allemaal verschillende kleurkens.
Geen water of voedingstoffen nodig, verwelken niet als ge ze in de zon zet.
Ideaal.

Liever subtiel en iets minder kleurig? Tja, dan is die 'gewone' haaknaald meer je ding.

Ik heb dat zo eens voor mijn lens gehouden. Ook hier zie je wel wat verschillen. De blitse is wat meer 'bot', minder 'gestyled' aan het kopje. En vooral minder glossy.
Verschil tijdens het haken? Nihil. 
Of toch geen verschil dat ik voel met mijn half-wak-ervaren-handje.

Gevoel van vasthouden dan. Ja kijk. Ik haak links. Dat zei ik al eens eerder. En blijkbaar is dat reden genoeg om zo een klein fijn dun ding lastig te vinden. Dat glibbert in je vingers. Je krijgt krampen na enige tijd haken.
En de haaknaald heeft de neiging om te gaan draaien in je handen, waardoor je automatisch meer druk gaat zetten, en dus nog sneller krampen krijgt.

Het blitse model dan. Het dwingt je om op een bepaalde manier de haaknaald vast te nemen. Dit is wennen. Want ik doe dat blijkbaar altijd een beetje anders. Voordeel: je naald draait niet tussen je vingers, je hebt veel grip. Zelfs in een heel dunne versie, zoals deze, heb ik veel minder kracht nodig om het glibberigeglijdenderhaaknaalden tegen te gaan. Handig !
Nadeel: zo af en toe dan friemel en wroet ik met mijn haakwerk, en dan wil ik mijn haaknaald anders vastnemen, en dat kan nu dus niet zo goed. Of het is allesinds niet handig doordat je met de verdikking zit.

Prijs. Ook zeker niet onbelangrijk. De blitse versie is een tikkel duurder dan het gewone exemplaar. Voor dat kleurke en het ergonomische gevoel ga je toch iets extra moeten betalen.
Gemiddelde prijs van de 'gewone' haaknaald: 1,50euro.
Gemiddelde prijs van de Clover haaknaald: 7,5euro.

Is het dat waard? Werkt dat ergonomische op langere termijn echt handiger?
Voor mij wel ! Ik ben fan !

Je kan de haaknaalden in geweldige setjes kopen, in een etui met alle diktes en kleuren bij elkaar. In verschillende versies ondertussen ook al.
Maar ik hou het lekker op deze... en ga stilaan alle gepikkediefde haaknaalden van mijn mama die in de loop de jaren meer bij mij logeren dan in hun originele woonplaats, vervangen door deze flashy exemplaartjes.

Cadeau-idee? Nee?  

Prinses-taartje

Schattig, roze, prinsessig (is dat een woord?), meisjesachtig, en lief. Dat was de opdracht. En dat het lekker moest zijn...was vanzelfsprekend ;-)

Dus gingen we voor een fantacake, met als vulling kriekjes, banketbakkerspudding en verse slagroom.